ถลับสายตา ก่อนจะหันหลังกลับเข้าไปในโรงพยาบาลอีกครั้ง
ที่จริง ผมมาที่นี่ไม่ได้มีแค่เรื่องของลุงอวี๋ ผมต้องจัดการแผลที่หลังด้วย
ผมลงทะเบียนที่แผนกศัลยกรรม รอไม่นานก็ถึงคิว
หมอที่ตรวจเป็นแพทย์ฝึกหัด ดูอายุมากกว่าผมแค่ปีสองปี
พอเปิดผ้าพันแผลออก เห็นข้างในเต็มไปด้วยเถ้าธูป หมอก็พึมพำอย่างไม่พอใจ
เขาบ่นว่าทำไมผมถึงเอาเถ้าธูปมาใส่แผลแบบนี้ มันอาจทำให้ติดเชื้อหรือถึงขั้นเข้าสู่กระแสเลือดได้
ผมเพียงยิ้มบางๆ ไม่ได้ตอบอะไร
ถ้าเขารู้ว่าแผลพวกนี้เกิดจากเงื้อมมือของผี และเถ้าธูปนี่เป็นสิ่งที่ช่วยขจัดพลังอาฆาต เขาคงไม่พูดแบบนี้แน่
หลังจากจัดการแผลเสร็จ ผมก็กลับไปที่มหาวิทยาลัย
ตอนนี้ห้องพักสองคนกลายเป็นห้องของผมคนเดียวไปแล้ว
ผมเปลี่ยนเสื้อผ้า เอนหลังพลางเปิดหนังสือดูรายวิชาของสัปดาห์นี้ ก่อนจะตัดสินใจว่า วันพรุ่งนี้จะเข้าเรียนเต็มวัน จากนั้นตอนกลางคืนค่อยไปหาลุงอวี๋เพื่อเผชิญหน้ากับยายเฒ่าในห้องอาถรรพ์
หลายวันมานี้เหนื่อยมาก คิดไปคิดมาก็เผลอหลับไป
เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็เช้าแล้ว
สิ่งแรกที่ผมทำคือมองไปยังเตียงของจางเฉียง แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ
ทำไมเขาต้องโลภกับเหรียญนั้นด้วยนะ…
สุดท้ายต้องสังเวยชีวิตตัวเอง
ผมหยิบตำราเรียน ออกไปหาอะไรกินที่โรงอาหาร ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังห้องเรียน
ผมหายไปจากมหาวิทยาลัยหลายวัน พอเดินเข้าไปในห้องเรียนก็มีเพื่อนร่วมชั้นบางคนเข้ามาทักทาย
ผมพยักหน้าตอบกลับไปตามมารยาท แต่ก
