หมายที่สมบูรณ์แบบ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ลุงมีมีดหัวมังกร นายมีกระบี่กระดูกปลา เราสองคนร่วมมือกันยังไงก็รับมือไหว”
พูดจบ ลุงอวี๋หยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ “อีกอย่าง นายไม่รู้จักที่นั่น ตอนกลางวันจะมีคนของชุมชนมาคอยตรวจตรา แต่กลางคืนจะไม่มีใครเลย
“ถ้าเราไปตอนกลางวันคงเข้าไปไม่ได้แน่ ถึงแม้จะเบี่ยงเบนความสนใจของยามเฝ้าประตูได้ แต่ก็คงเปิดประตูบานนั้นไม่ได้ง่ายๆ เว้นแต่ว่าจะใช้เครื่องมือพังกำแพงเข้าไป แต่ถ้าทำแบบนั้น คนทั้งตึกคงไม่ยอมแน่ เผลอๆ อาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่เอา เพราะพวกเขากลัวกันหมดจนไม่มีใครกล้าแตะต้องห้องนั้น ไม่อย่างนั้น ห้องนั้นคงไม่ถูกตอกไม้ปิดตายแบบนั้นหรอก”
หลังจากฟังคำพูดของลุงอวี๋ ผมถึงเข้าใจว่าทำไมต้องไปตอนกลางคืน
ที่แท้ก็มีเหตุผลเหล่านี้อยู่ด้วย
พอเข้าใจเรื่องทั้งหมด ผมก็ไม่ลังเลอีก รีบพยักหน้าตอบรับ “เข้าใจแล้วลุงอวี๋ แล้วพรุ่งนี้เราจะเจอกันที่ไหน ให้ผมไปหาลุงที่บ้านหรือรออยู่หน้าทางเข้าชุมชนดี?”
ลุงอวี๋ไม่รีรอ ตอบกลับทันที “ไปเจอกันที่หน้าทางเข้าชุมชนดีกว่า เที่ยงคืนตรง! เวลานั้นคนในตึกคงไม่กล้าออกมาแน่ เราจะทำอะไรก็ไม่มีใครกล้าขวาง”
“ตกลง ผมจะจำไว้”
ขณะนั้นรถที่ผมเรียกก็มาถึงพอดี
ผมกวักมือเรียกรถให้เข้ามาใกล้ แล้วเปิดประตูให้ลุงอวี๋ขึ้นรถ มองตามจนกระทั่งรถเคลื่อนออกไป
ลุงอวี๋เองก็โบกมือให้ผมเป็นเชิงบอกให้กลับบ้านได้แล้ว
ผมส่งเสียงตอบรับเบาๆ มองตามลุงอวี๋จนร
