รและช่วยปลดปล่อยดวงวิญญาณ ผมก็จะสามารถรักษาสภาพร่างกายให้แข็งแรงต่อไปได้ และวันนี้ผมมาเยี่ยมก็เพื่อดูอาการของลุงอวี๋
ลุงอวี๋โบกมือไปมา บอกว่าไม่เป็นไรแล้ว
จากนั้นผมช่วยเขาดำเนินเรื่องออกจากโรงพยาบาล
เงินหนึ่งหมื่นที่ผมจ่ายไปยังเหลืออยู่สองพันสี่ร้อยกว่าหยวน
ผมตั้งใจจะใช้เงินทั้งหมดซื้ออาหารบำรุงให้ลุงอวี๋ เพราะเขาต้องมาเจ็บตัวเพราะผมแท้ๆ
แต่ลุงอวี๋ไม่ยอมรับเงินนั้นอย่างเด็ดขาด เขาบอกว่าในฐานะอาจารย์อา จะรับเงินจากผมได้อย่างไร
สุดท้ายเขายืนกรานคืนเงินให้ผม
ผมจึงได้แต่พาเขาออกจากโรงพยาบาล แล้วเรียกรถรับจ้างให้ไปส่ง
ขณะที่เรากำลังรอรถ ลุงอวี๋ก็เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด
“เสี่ยวเจียง พรุ่งนี้นายว่างไหม”
“ว่างครับ” ผมตอบทันที
หากเป็นคำขอของลุงอวี๋ ต่อให้ไม่ว่าง ผมก็ต้องตอบว่าว่าง
ลุงอวี๋พยักหน้า
“ดีเลย งั้นคืนพรุ่งนี้นายไปห้องอาถรรพ์เป็นเพื่อนลุงหน่อยสิ ลุงจะไปเอาโทรศัพท์คืน เพิ่งซื้อมาใหม่ตั้งหลายพัน” ลุงอวี๋พูดสบถอย่างหัวเสีย
แต่ผมกลับสงสัย ทำไมต้องไปตอนกลางคืน นั่นมันบ้านอาถรรพ์ แถมยายเฒ่าที่นั่นก็ดูไม่ธรรมดา ไปเอาตอนกลางวันไม่ดีกว่าหรือ แบบนั้นคงปลอดภัยกว่าเยอะ
ผมจึงเอ่ยขึ้น “ลุงอวี๋ ทำไมต้องเป็นกลางคืนด้วย ยายเฒ่าที่นั่นดูมีพลังไม่ใช่น้อยๆ
“ครั้งก่อนเราถูกเปิดโปงไปแล้ว ถ้าไปตอนกลางคืน ยายเฒ่าคนนั้นคงไม่ปล่อยเราไปง่ายๆ แน่”
ลุงอวี๋กลับหัวเราะ “นายไม่อยากสั่งสมพรเหรอ ยายเฒ่านั่นคือเป้า
