ใจแล้วว่าทำไมตอนที่ผมช่วยพยุงคนส่งอาหารคนนั้นขึ้นมา เขาถึงรู้สึกซาบซึ้งใจนัก เพราะแท้จริงแล้วผมได้ช่วยปลดปล่อยเขาจากวัฏจักรแห่งความทรมานนั้น
หลังจากออกจากสี่แยก เราก็ไม่ได้หยุดที่ไหนอีก มุ่งหน้ากลับไปยังร้านอุปกรณ์ตกปลาของอาจารย์โดยตรง
สิ่งแรกที่ต้องทำเมื่อกลับมาถึงร้าน คือจุดธูปไหว้บรรพจารย์
หลังจากนั้นอาจารย์ก็เริ่มจัดการกับแผลบนหลังของผม
รอยข่วนสองแผลลึกจนเลือดซึมออกมา หนึ่งในนั้นยาวเกือบสิบเซนติเมตร
นอกจากเลือดแล้ว ผมยังสังเกตเห็นว่าแผลเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำราวกับโดนพิษอะไรบางอย่าง
อาจารย์คาบบุหรี่พลางบอกให้ผมอดทนหน่อย
ผมคิดว่าเขาจะใช้แอลกอฮอล์ทำความสะอาดแผลตามปกติ แต่ใครจะคิดว่าเขาจะคว้าขี้เถ้าในกระถางธูป แล้วโปะมันลงบนแผลของผมทันที!
ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วหลังราวกับถูกมีดกรีดซ้ำๆ
ผมกัดฟันถามอาจารย์ว่าทำไมถึงใช้ขี้เถ้าธูป
เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “นายโดนผีทำร้าย พลังหยิน[1]ซึมเข้าไปในร่าง คิดว่าแค่ใช้แอลกอฮอล์เช็ดแล้วจะหายหรือไง ขี้เถ้าจากธูปบูชาบรรพจารย์สามารถขจัดพิษจากวิญญาณและพลังอาฆาตได้ พรุ่งนี้เช้าค่อยล้างแผลแล้วไปให้หมอทำแผลให้ดีๆ”
พูดจบ เขาหาวหวอด ก่อนจะชี้ไปที่ประตู
