อกมาแล้วครับ แล้วอาจารย์อยู่ที่ไหน ผมอยู่ตรงจุดที่อาจารย์ตกปลา”
“กำลัง…แฮก...ถ่ายหนักน่ะ อีกแป๊บเดียว เดี๋ยวกลับไป”
พูดจบ อาจารย์ก็ตัดสายไปโดยไม่รอให้ผมพูดอะไรต่อ
แต่ผมฟังแล้วรู้สึกแปลกๆ เสียงของเขาไม่ได้ฟังดูเหมือนคนที่กำลังปลดทุกข์เลย…
แต่ไหนๆ อาจารย์ก็ยังไม่กลับมา ผมเลยเลือกที่จะหาที่เหมาะๆ แล้วเริ่มลงมือทำบางอย่าง
ผมวางซากกระต่ายลงบนพื้น แล้วเริ่มขุดหลุมเล็กๆ
เมื่อขุดได้ลึกพอ ผมก็ค่อยๆ วางร่างของมันลงไป ใช้ดินกลบ
หลังจากนั้นผมเด็ดหญ้าสดๆ มาวางไว้บนหลุม ก่อนจะจุดธูปหนึ่งดอกแล้วพึมพำเบาๆ “พี่กระต่าย พี่ช่วยชีวิตผมเอาไว้ ผมก็จะทำตามสัญญา ฝังพี่อย่างสมเกียรติ หวังว่าชาติหน้าพี่จะได้เกิดเป็นมนุษย์…”
ผมปักธูปลงบนเนินดิน
ทันใดนั้นเอง เสียงของอาจารย์ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ไม่เลวนี่ เจ้าหนู…ออกมาแล้วยังมีน้ำใจเผาธูปให้เจ้ากระต่ายตัวนี้ด้วย”
ผมหันกลับไปมองทันที…
เมื่อหันกลับไป ผมเห็นอาจารย์เดินเข้ามาหาผม
“อาจารย์!” ผมร้องเรียก
อาจารย์พยักหน้าให้ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสงบ “ไม่ต้องห่วงไปหรอก สัตว์ที่ตายเพื่อมนุษย์ย่อมได้กุศลกรรมยิ่งใหญ่ เว้นเสียแต่ว่าชาติที่แล้วมันทำบาปมหันต์ไว้ หากไม่เป็น
