ขณะที่กระโดดออกจากหน้าต่าง ผมรู้สึกเหมือนทะลุผ่านม่านบางอย่าง
ทุกสิ่งรอบตัวกลับสู่สภาพปกติอีกครั้ง
เมื่อหันกลับไปมอง ตึกทดลองยังคงตั้งอยู่เช่นเดิม ยกเว้นเพียงหน้าต่างมืดมิดไร้แสง
ดูเผินๆ แล้วไม่มีอะไรผิดปกติเลย
เมื่อมองจากภายนอก ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของหมอกขาวที่เคยปกคลุมภายใน
ก่อนหน้านี้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างยังได้ยินเสียงไก่ต่อสู้อย่างชัดเจน
แต่ตอนนี้ ทุกอย่างกลับเงียบสงัด เงียบเสียจนเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
ความลี้ลับของตึกทดลองนี้ ผมได้รับรู้เต็มที่แล้ว
ภายนอกดูสงบ แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยสิ่งชั่วร้ายมากมาย
มันน่ากลัวกว่าที่ผมคาดไว้มาก
ผมหยิบรองเท้าที่หล่นอยู่ข้างๆ มาสวมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วหันไปบอกหวังชุ่ย
“ไปกันเถอะ ออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!”
“อื้ม!” หวังชุ่ยพยักหน้ารับ ดวงตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
แต่ในแววตานั้นก็มีประกายของความดีใจปะปนอยู่
เราสองคนเริ่มวิ่งออกไปจากบริเวณตึก
แต่เพิ่งวิ่งไปได้ไม่กี่สิบเมตร ผมก็เห็นประกายไฟอยู่บริเวณแปลงดอกไม้ด้านหน้า
มีเงาคนเดินออกมาจากตรงนั้น
เมื่อเห็นดังนั้น ผมชะงัก คิดจะหาที่หลบ แต่แล้วเจ้าของเงานั้นกลับพูดขึ้นมาก่อน
“พี่ชาย
