…เราเจอกันอีกแล้วนะ”
น้ำเสียงราบเรียบ แต่ผมจำเสียงนี้ได้ทันที
ผมหยุดนิ่งอยู่กับที่ ไม่คิดจะหลบอีกต่อไป เพราะนี่คือเสียงของชายหนุ่มที่ซื้อไก่ผมเมื่อตอนกลางวัน
แม้ระยะห่างระหว่างเราในตอนนี้ยังมากอยู่ ทำให้ผมมองหน้าเขาไม่ชัด แต่เขากลับจำผมได้ทันที
ผมหันไปมองเขาอย่างสงสัย ก่อนจะเอ่ยถาม “ไก่นั่น…นายเป็นคนปล่อยมันเข้าไปใช่ไหม”
หวังชุ่ยที่ยืนข้างๆ จ้องไปที่เงาของชายคนนั้น ก่อนจะกระซิบกับผมเบาๆ
“รุ่นพี่…เมื่อกี้เป็นเสียงเขาที่เรียกฉัน…ฉันจำได้…เป็นเสียงนี้แน่นอน!”
ได้ยินคำยืนยันจากหวังชุ่ย ผมเริ่มสงบลง
ชายหนุ่มที่ใช้ไก่นำทางเราหนีออกจากตึกทดลองกลับกลายเป็นคนเดียวกับชายหนุ่มที่ผมพบในตลาด
คิดได้เช่นนั้น เขาก็เดินเข้ามาใกล้พวกเรามากขึ้น
ตอนนี้ผมมองเห็นเขาได้ชัดเจน เขามีผิวขาวสะอาด ใบหน้าหล่อเหลา และตัวสูงโปร่ง เพียงแต่บุคลิกของเขาดูเย็นชาเล็กน้อย
เขายิ้มบางๆ ก่อนจะพูดขึ้น “ใช่แล้ว ไก่ตัวนั้นก็เป็นตัวที่นายยกให้ฉันนั่นแหละ”
ระหว่างที่พูด เขาก็เดินเข้ามาใกล้พวกเรามากขึ้น จากนั้นยื่นมือออกมา “ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อเม่าจิ้ง ฉันน่ะนับถือในความกล้าของนายที่กล้าเข้าไปในตึกทดลองแห่งนั้นตอนกลางคื
