ยงและเสียสละมากมายเพื่อช่วยผม
สักพักผมก็จัดเก็บอุปกรณ์ตกปลาเสร็จเรียบร้อย
อาจารย์หันมาถามผม “ขับรถเป็นไหม”
“ไม่เป็นครับ”
เขาพยักหน้า ก่อนจะพูดขึ้น ”หาเวลาไปเรียนขับรถซะ มันจะช่วยให้นายทำงานสะดวกขึ้น”
ผมพยักหน้ารับปาก แต่ในใจกลับรู้สึกหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก
ในช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัย เพื่อนหลายคนของผมไปเรียนขับรถกันหมด แต่สำหรับผม ฐานะทางการเงินไม่เอื้ออำนวยเลย
จู่ๆ เสียงแจ้งเตือน “ติ๊งๆๆ” จากมือถือก็ดังขึ้น
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่าอาจารย์โอนเงินมาให้ผมสามหมื่นหยวน แบ่งเป็นสามครั้ง
“อาจารย์…นี่มันอะไรครับ” ผมถามอย่างตกใจ
แต่เขากลับตอบด้วยท่าทีสบายๆ ”อ๋อ ให้เป็นค่าเรียนขับรถ จะได้ใช้ประโยชน์ได้ในอนาคต”
“แต่มันมากเกินไปหรือเปล่าครับ” ผมยังคงตกใจไม่หาย
อาจารย์ทำเพียงโบกมือ “หาที่เรียนดีๆ แล้วเรียนให้เป็นไวๆ ส่วนที่เหลือเอาไว้ไปหาหมอ เช็กแผลที่หลังซะหน่อย เลือดออกตั้งขนาดนั้น ถ้ายังเหลือก็เก็บไว้ใช้เถอะ บางทีฉันจะใช้ให้นายไปซื้อของ ถือเสียว่าเป็นค่าแรง”
พูดจบ เขาเปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง โดยทิ้งผมไว้ข้างนอกกับมือถือที่มียอดเงินโอนเข้ามา
นี่มันเป็นแค่ข้ออ้างในการให้เงินผมชัดๆ!
อยู่ๆ แผลโดน
