กทดลองต้องร้ายกาจขนาดไหนกัน
จู่ๆ ผมก็รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมา
ชายชราขี้โมโห ปากแข็งแต่ใจดีคนนี้…กลับเป็นคนที่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยผม
“อาจารย์…มุมปากของท่านมีเลือดครับ”
ผมพูดด้วยเสียงสั่นเครือ แต่ไม่ได้พูดออกไปตรงๆ
อาจารย์กลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ “มีเลือดเหรอ ไม่น่าจะใช่นะ”
พูดจบ เขายกมือขึ้นปาดที่มุมปาก และพบว่ามีเลือดจริงๆ
เขาหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะพูดต่อ “เฮ้อ…ช่วงนี้ตกปลาเยอะไปหน่อย คงร้อนใน เลือดออกตามไรฟันเท่านั้นเอง!”
เขาพยายามทำให้ทุกอย่างดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เอาละ ไหนๆ เรื่องก็จบลงแล้ว กลับไปพักผ่อนกันเถอะ นายไปเก็บอุปกรณ์ตกปลาให้หน่อย ฉันขอสูบบุหรี่สักเดี๋ยว” พูดจบ เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบ แล้วจุดไฟอย่างใจเย็น
แต่ผมเห็นชัดเจนว่ามือที่ถือไฟแช็กของเขากำลังสั่น
นอกจากนี้ นิ้วมือของเขายังมีบาดแผลและรอยเลือดซึมออกมา
ดูเหมือนจะเป็นแผลที่เกิดจากการกัด
นี่ราวกับการใช้เลือดเป็นเครื่องบูชา เช่นเดียวกับพวกนักพรตในละครที่ใช้พลังวิชา
ผมพยักหน้ารับ “ได้ครับ!”
ภายนอกผมทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความตื้นตัน
อาจารย์ของผม…แม้จะรับผมเป็นศิษย์ได้เพียงวันเดียว แต่เขากลับยอมเสี่
