ในยามค่ำคืน บรรยากาศในมหาวิทยาลัยเงียบสงัดและเย็นยะเยือก
เนื่องจากประตูใหญ่ของมหาวิทยาลัยมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเฝ้าอยู่ เราจึงไม่สามารถออกทางนั้นได้ ดังนั้นผมกับเม่าจิ้งจึงเลือกไปที่กำแพงด้านข้าง และปีนออกไป
เมื่อออกมาจากมหาวิทยาลัยได้ เม่าจิ้งบอกว่าเขาจะพาหวังชุ่ยไปยังศาลาบำเพ็ญกุศล
ส่วนผมเองก็ต้องกลับไปพบอาจารย์
การพบกันในคืนนี้นับเป็นโชคชะตา
และที่สำคัญ ผมสามารถออกมาได้ก็เพราะความช่วยเหลือของเม่าจิ้ง
ก่อนจะแยกกัน ผมเป็นฝ่ายขอข้อมูลติดต่อจากเม่าจิ้งก่อน ผมบอกเขาว่าถ้ามีโอกาส ผมจะเป็นฝ่ายเลี้ยงเหล้าเขาเอง
แม้เม่าจิ้งจะดูเป็นคนเย็นชา แต่เขาก็พยักหน้าตอบรับและยื่นนามบัตรให้ผม
ผมหยิบขึ้นมาดู บนนั้นเขียนว่า ‘ศาลฮวงจุ้ยเป่าซาน’ ด้านล่างมีชื่อของเขา ‘เม่าจิ้ง’ พร้อมตำแหน่ง ‘นักการตลาด’ รวมทั้งเบอร์โทรศัพท์และที่อยู่แนบมาด้วย
ผมพยักหน้าแล้วบอกเขาว่าจะส่งข้อความไปหาในภายหลัง
เม่าจิ้งพยักหน้าก่อนจะเตรียมตัวพาหวังชุ่ยจากไป
หวังชุ่ยมองผมก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ขอบคุณมากค่ะ รุ่นพี่”
“ไม่เป็นไร รีบกลับไปเถอะ” ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
แต่ก่อนที่เธอจะจากไป หวังชุ่ยก็พูดขึ้นอีกครั้ง
“รุ่นพี่เจียงหนิง…ก่
