อนที่พี่เสี่ยวอวี่จะจากไป เธอฝากคำพูดไว้ประโยคหนึ่งค่ะ”
ได้ยินชื่อของเสี่ยวอวี่ ผมก็รู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที
“เสี่ยวอวี่พูดอะไรเหรอ”
หวังชุ่ยมองผมด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะพูดต่อ “พี่เสี่ยวอวี่บอกว่าถ้าพวกเราออกมาได้อย่างปลอดภัย ให้ฉันฝากคำพูดถึงรุ่นพี่ ‘ขอให้คุณใช้ชีวิตต่อไปให้ดี อย่าเข้าไปในตึกนั้นในเวลากลางคืนอีก เมื่อถึงเวลา ฉันจะมาพบคุณเอง และจะอธิบายทุกอย่างให้ฟัง’ นี่คือคำพูดของพี่เสี่ยวอวี่ค่ะ”
หวังชุ่ยหันมายิ้มบางๆ ก่อนกล่าวลา “รุ่นพี่เจียงหนิง ฉันต้องไปแล้ว หวังว่ารุ่นพี่จะได้พบกับพี่เสี่ยวอวี่ในเร็ววันนะคะ”
ผมสูดลมหายใจลึก หันกลับไปมองมหาวิทยาลัยที่เงียบสงัด
‘เสี่ยวอวี่…เธอเจอกับอะไรอยู่กันแน่’
แต่ในเมื่อเธอฝากข้อความนี้มาก็คงอยากให้ผมปลอดภัย
ผมพยักหน้าให้หวังชุ่ยเป็นเชิงรับรู้ แต่ในใจกลับรู้สึกว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก
ผมยืนอยู่ตรงนั้นเงียบๆ มองดูเม่าจิ้งพาหวังชุ่ยจากไปจนลับตา…
