อยู่ตรงหน้ามากระทบจิตใจ
หากผมเองยังควบคุมตัวเองไม่ได้ โอกาสที่จะหนีออกไปก็คงไม่มีเหลือ
ผมสูดลมหายใจลึกๆ หลายครั้ง แล้วหันไปพูดกับหวังชุ่ย “รุ่นน้องอย่าพูดแบบนั้น ฟ้าเหลือทางรอดไว้ให้เสมอ เราต้องหาทางออกไปได้แน่!”
พูดจบ ผมหันกลับมามองกระบี่กระดูกปลาในมืออีกครั้ง
แต่เมื่อดูอักษรจารึกเพื่อวัดระดับพลังอาฆาต กลับพบว่าแสงในทุกทิศทางสว่างเท่ากันหมด
นั่นหมายความว่าพวกเราอยู่ในพื้นที่ที่พลังอาฆาตกระจายตัวอย่างสม่ำเสมอ เหมือนติดอยู่ใน ‘แคปซูล’ พลังอาฆาต
หากไม่ทำลาย ‘แคปซูล’ นี้ก็ไม่มีวันออกไปได้
หวังชุ่ยยังคงพ่นลมหายใจเย็นออกไปรอบๆ บางครั้งเธอก็ใช้มือข่วนผนัง
เธอกำลังพยายามใช้วิธีของเธอเพื่อหาทางทำลายสถานการณ์นี้
แต่กับดักลวงตาในทางเดินนี้ดูเหมือนจะทรงพลังยิ่งกว่าที่ดาดฟ้า วิธีของเธอจึงไม่ได้ผลเลย
ผมเองก็ยังคิดไม่ออกว่าจะแก้ไขสถานการณ์นี้อย่างไร จึงได้แต่ลองเดินขึ้นลงสำรวจไปรอบๆ เพื่อหาทางออก
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ผมเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เพราะผมสังเกตเห็นว่าผนังทางเดินขยับเล็กน้อยราวกับกำลังหายใจ
ผมไม่แน่ใจจึงยื่นมือไปแตะผนังดู
มันให้ความรู้สึกเย็นเยียบ แต่ทันใดนั้นเอง ผนังที่ผมแตะอยู่
