…ก็ขยับจริงๆ!
ผมสะดุ้งตัวโยน รีบชักมือกลับทันทีด้วยความตกใจ
ผมอุทานออกมาด้วยความตกใจแล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “กำแพงกำลังขยับ!”
ขณะที่หวังชุ่ยชี้ไปยังบันไดด้านล่าง “รุ่นพี่! ข้างล่าง…ข้างล่าง!”
ผมก้มลงไปดูตามที่เธอบอก
ท่ามกลางความมืดที่ปกคลุมบันได ผมมองเห็นเงาดำบางอย่างค่อยๆ คืบคลานขึ้นมาจากความมืดด้านล่าง
สีหน้าของผมเปลี่ยนไปทันที ร้องออกมาด้วยความตกใจ “อะไรน่ะ!”
พูดจบ ผมยกกระบี่กระดูกปลาขึ้นพร้อมเล็งไปทางบันได แล้วเปิดไฟฉายจากมือถือส่องลงไปทันที
ทันใดนั้นเองศีรษะหนึ่งค่อยๆ โผล่มา มันมีผมบางๆ สีขาวซีดเป็นประกาย เมื่อเงยหน้าก็เผยให้เห็นดวงตาที่เป็นโพรงดำสนิท
มันเอียงหัวเล็กน้อย จ้องมองพวกเรานิ่ง ริมฝีปากค่อยๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มประหลาด…ยิ้มแห่งความตาย
นี่มัน…ผีชัดๆ!
มันนอนหมอบอยู่บนขั้นบันได มองตรงมายังเราอย่างเงียบเชียบ
ระยะห่างจากพวกเราประมาณสี่ถึงห้าเมตร
เบื้องหลังของมันดูเหมือนยังมีเงาอีกหลายร่างยืนซ้อนกันอยู่ แต่ความมืดทำให้ผมมองเห็นพวกมันไม่ชัดเจน
หวังชุ่ยเสียงสั่น รีบพูดขึ้น “พะ…พวกมัน…พวกมันมาจากห้องเก็บตัวอย่าง!”
เมื่อได้ยินคำว่า ‘ห้องเก็บตัวอย่าง’ ภาพของเหล่าผีในห้องนั้นก็พุ่งเข้า
