มาในหัวผมทันที
ผมรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าไปทั้งตัว ความเย็นเยียบแล่นไปทั่วร่าง
พวกมันเริ่มปีนขึ้นมา แม้ความเร็วจะไม่มากนัก แต่จำนวนกลับมีไม่น้อย
ร่างของพวกมันซีดเผือดและไร้สิ่งใดปกปิด
พวกมันเกาะอยู่ตามขั้นบันได คลานขึ้นมาช้าๆ เข้าใกล้พวกเราทีละนิด
ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา มีเพียงดวงตาโพรงดำของพวกมันที่จ้องตรงมายังพวกเรา
ริมฝีปากของแต่ละตนยังคงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพิศวง
ภาพที่เห็นทำให้ขนลุกชันไปทั้งร่าง…
แม้ผมจะถือกระบี่กระดูกปลาไว้ในมือ แต่จำนวนของพวกมันมีมากเกินไป
ยิ่งไปกว่านั้น ผมยังไม่รู้ว่าข้างล่างจะมีอีกมากแค่ไหน
การบุกตะลุยลงไปตอนนี้เป็นตัวเลือกที่เสี่ยงเกินไป ผมจึงหันไปบอกหวังชุ่ย ”รีบขึ้นไปด้านบน!”
พูดจบ ผมกับหวังชุ่ยรีบเร่งฝีเท้าขึ้นไปทันที หวังจะเพิ่มระยะห่างและหาทางรับมือกับสถานการณ์นี้
แต่ติดอยู่ในภาพลวงตาเช่นนี้ ไม่ว่าเดินไปทางไหนก็ไม่อาจหลุดพ้น
แม้จะเดินขึ้นไปอีกชั้น เราก็ยังคงอยู่ชั้นสี่ ข้างๆ กันยังคงเป็นประตูหนีไฟที่ปิดสนิทเหมือนเดิม
ผมเอื้อมมือไปแตะประตู แต่แล้วก็พบว่าบันไดอีกด้านก็มีเงาดำหลายร่างกำลังคืบคลานขึ้นมาเช่นกัน
เมื่อพวกมันรวมกันแล้วก็มีมากถึงแปดเก้าตน
ทั่วทั้ง
