ร่างของพวกมันส่งกลิ่นฉุนของฟอร์มาลินออกมาอย่างรุนแรง กลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปทั่วทั้งทางเดินแคบๆ จนแทบหายใจไม่ออก
ขณะเดียวกันผนังรอบตัวเริ่มขยับไหวรุนแรงขึ้น ดูเหมือนว่าทางเดินนี้กำลังหดแคบลงเรื่อยๆ คล้ายกับลำไส้ที่กำลังบีบรัด
ไม่เพียงเท่านั้น บันไดด้านบนก็เกิดเสียงเคลื่อนไหวเช่นกัน
เมื่อเงยหน้ามองขึ้นไปก็พบว่ามีบางสิ่งกำลังคลานลงมา
มันค่อยๆ โผล่หน้าอันซีดขาวออกมาจ้องมองพวกเรา
ช่างน่าสะพรึงกลัวจนขนลุกซู่
ตอนนี้พวกเราอยู่ตรงจุดกึ่งกลางของบันไดที่ดูเหมือนจะมีชีวิต ทั้งด้านบนและล่างล้วนเต็มไปด้วยเงาของสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์
ถ้าสถานการณ์ยังเป็นแบบนี้ต่อไปเราจะถูกผนังที่หดแคบลงบดขยี้ตาย หรือไม่ก็ถูกพวกมันพุ่งเข้ามาขย้ำจนไม่เหลือซาก
หวังชุ่ยเริ่มตัวสั่น น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว ”รุ่นพี่ พวกมันมาแล้ว…ทั้งข้างบนและข้างล่าง!”
เธอกลัวจนแทบยืนไม่อยู่ ผมเองก็เหงื่อแตกพลั่ก
เมื่อเห็นว่าไม่มีทางหนี ผมจึงกำกระบี่กระดูกปลาแน่น ตัดสินใจเลือกทิศทางหนึ่งแล้วพุ่งทะลวงออกไป
เราจะยืนรอความตายอยู่ที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด!
แต่ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากบันไดทางขึ้นด้านซ้าย
เสียง “ตึก...ตึก...ตึก...” ดังต่อเนื่
