ันขนาดของดาดฟ้าก็หดลงเหลือเพียงยี่สิบถึงสามสิบตารางเมตร
อาการเวียนหัวเริ่มกลับมาอีกครั้ง
เป็นไปตามที่ผมคาดไว้ ถ้ายืนอยู่เฉยๆ โดยไม่ทำอะไรเลย มีแต่ความตายเท่านั้นที่รออยู่
ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำคือ หาทางออกจากดาดฟ้าให้เจอโดยเร็วที่สุด
ผมก้าวเดินต่อไปอีกสองก้าว
อักษรจารึกบนกระบี่กระดูกปลาในมือของผมเปล่งแสงสว่างขึ้นอีกเล็กน้อย
ผมก้าวไปข้างหน้าอีกสองก้าว
แต่ทันทีที่ย่างก้าวไป ผมรู้สึกว่าภาพตรงหน้าสั่นไหวราวกับทัศนวิสัยเปลี่ยนไปในพริบตา
เบื้องหน้าของผมปรากฏหมอกขาวจางๆ ลอยอยู่รอบตัว และเห็นเงาร่างของบางสิ่งท่ามกลางหมอกจางนั้น
มันตัวเล็กและกำลังนอนหมอบอยู่กับพื้น ปากของมันอ้าออกและพ่นไอหมอกขาวออกมาเป็นระลอก
ยังไม่ทันที่ผมจะมองให้ชัดว่ามันคือตัวอะไร
ทันใดนั้นเองมันก็พุ่งเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็ว!
ความตื่นตระหนกพุ่งสูงขึ้นทันที
ผมรีบยกกระบี่กระดูกปลาและฟันออกไปโดยไม่ลังเล
เสียง “แผละ!” ดังขึ้น สิ่งนั้นถูกกระบี่ของผมฟันจนร่วงลงกระแทกกับพื้นอย่างแรง
พอสิ่งนั้นร่วงลงไปกับพื้น ความรู้สึกวิงเวียนของผมก็หายไปในทันที ดาดฟ้าที่เคยดูเหมือนหดเล็กลงกลับคืนสู่สภาพปกติในพริบตา
แต่รอบๆ ตัวยังคงเต็มไปด
