้วยหมอกขาว
ผมกับหวังชุ่ยยืนอยู่ท่ามกลางหมอกขาวหนานั้น และที่สำคัญ ประตูทางลงที่หายไปก่อนหน้านี้ปรากฏขึ้นอีกครั้งท่ามกลางม่านหมอก
ผมก้มลงมองสิ่งที่พุ่งเข้าใส่ผมเมื่อครู่
สิ่งที่เห็นทำให้ผมขนลุก
มันคือคางคกตัวหนึ่ง ร่างของมันถูกแช่จนบวมซีด และตอนนี้ก็ถูกกระบี่กระดูกปลาของผมผ่ากลางออกเป็นสองส่วน!
“นี่มันอะไรกัน” ผมพึมพำด้วยความสงสัยพลางกวาดตามองไปรอบๆ
หวังชุ่ยที่ยืนอยู่ด้านหลังก็เอ่ยขึ้นด้วยความเหลือเชื่อ “ทุกอย่างกลับเป็นปกติแล้ว…ภาพลวงตาหายไปแล้ว”
ผมก้มลงมองซากคางคกที่เหี่ยวแห้งอย่างรวดเร็ว กลิ่นฉุนของฟอร์มาลินลอยเตะจมูก
มันน่าจะหลุดออกมาจากห้องเก็บตัวอย่างในชั้นใต้ดิน
นี่ไม่ใช่สัตว์ธรรมดาแน่นอน
“เวรเอ๊ย! ไอ้นี่น่ะเหรอที่พ่นหมอกขาว ทำให้เราติดกับ!” พูดจบ ผมเตะมันด้วยความโมโห
แต่ทันทีที่เท้าผมกระทบกับมัน ร่างที่เหี่ยวแห้งก็แตกสลายกลายเป็นผุยผงปลิวไปกับอากาศ
ผมไม่สนใจว่ามันมาจากไหนแล้ว ตอนนี้สิ่งเดียวที่อยากทำคือออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
ผมหันไปบอกหวังชุ่ย “ไปกันเถอะ ลงไปข้างล่าง!”
“ตกลง!” หวังชุ่ยพยักหน้ารับ
ตึกนี้ทำให้ผมเจอเรื่องแปลกประหลาดและน่าสะพรึงกลัวมามากพอแล้ว แม้จะกำ
