ง พวกเราเพิ่งขึ้นมาเพียงชั้นเดียว และก่อนหน้านี้ผมก็เพิ่งลงมาจากชั้นสอง
แล้วทำไมถึงได้มาอยู่บนดาดฟ้าล่ะ
“นี่มันอะไรกัน หรือว่าเรายังติดอยู่ในภาพลวงตาของพวกมัน?” ผมพูดออกมาอย่างตกตะลึง
ขณะที่ผมเตรียมจะถอยกลับไปข้างใน สีหน้าของผมก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ร่างของผมหยุดนิ่งอยู่ที่ริมหน้าต่าง ไม่กล้าขยับไปไหน
เพราะเมื่อหันกลับไปมอง ผมพบว่าห้องเครื่องมือที่เราเพิ่งผ่านมาเมื่อครู่กลับบิดเบี้ยวผิดรูปไปหมด!
ผมเห็นตู้กระจกสำหรับเก็บตัวอย่างตั้งเรียงรายอยู่ท่ามกลางความพร่ามัวนั้น ราวกับว่าผมไม่เคยออกจากห้องเก็บตัวอย่างเลย!
หน้าต่างที่ผมเกาะอยู่ตอนนี้ราวกับเป็นเพียงกรอบหนึ่งในห้องนั้นเท่านั้น
“ให้ตายเถอะ…!”
ภาพลวงตาอีกแล้ว!
ผมรู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม จนไม่รู้จะไปทางไหนต่อ
ด้านหน้าของผมเป็นพื้นที่ที่ดูเหมือนสูงเพียงเมตรกว่าๆ แต่หวังชุ่ยกลับบอกว่ามันคือดาดฟ้าสูงกว่าสิบเมตร
เมื่อหันกลับไปมอง ด้านหลังที่เคยเป็นห้องเครื่องมือก็กลับกลายเป็นห้องเก็บตัวอย่างไปแล้ว!
ผมพยายามอดทนกับความรู้สึกวิงเวียนอยู่สิบกว่าวินาที
ทันใดนั้นเอง หวังชุ่ยที่อยู่บนหลังของผมก็เป่าลมหายใจออกมา
ลมหายใจนั้
