หมอกขาวค่อยๆ แผ่ขยาย ด้านในเต็มไปด้วยเงาร่างมากมาย
ลางสังหรณ์แห่งความตายทำให้ผมไม่กล้าลังเลแม้แต่วินาทีเดียว รีบเร่งฝีเท้าตรงไปยังประตูทันที
ที่หน้าประตูมีหญิงสาวในชุดขาวยืนอยู่ รูปร่างของเธอเหมือนกับผีสาวที่ผมเคยพบในห้องชันสูตรไม่มีผิด
เธอมองมาทางผมด้วยสีหน้าร้อนรน แต่ครึ่งหนึ่งของใบหน้ากลับเละเทะราวกับถูกฉีกกระชาก
สภาพของเธอเหมือนกับตอนที่ผมเห็นเธอในห้องชันสูตรก่อนหน้านี้ไม่มีผิด
ก่อนที่ผมจะออกจากที่นั่น เธอยังนั่งตัวสั่นงันงกอยู่ตรงมุมห้อง แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ ทำไมเธอถึงบอกว่าเสี่ยวอวี่เป็นคนส่งเธอมา
ถ้าเสี่ยวอวี่อยู่ในตึกทดลองนี้ ทำไมเธอถึงไม่มาด้วยตัวเอง
ในชั่วขณะนั้นผมคิดไม่ออกเลยว่าควรเชื่ออะไรดี
แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเอาตัวรอดออกไปให้ได้ก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง
หมอกขาวหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ และแผ่ขยายอย่างรวดเร็วราวกับคลื่นสึนามิที่กำลังซัดเข้ามา
ผมรีบพุ่งไปข้างหน้า แต่กลับรู้สึกว่าขาของตัวเองหนักขึ้นราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว
“รุ่นพี่ รีบหน่อย! รีบออกมาเร็ว!” ผีสาวที่ยืนอยู่หน้าประตูดูร้อนรนอย่างมาก เธอร้องเรียกผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดวงตาของเธอจ้องเขม็งไปที่ด้านหลัง
