จากสถานที่น่าสะพรึงกลัวนี้ ผมจึงไม่มีเวลาถามเรื่องของเสี่ยวอวี่ เพียงเร่งฝีเท้าตรงไปยังชั้นหนึ่ง
ทางเดินบันไดท่ามกลางความมืดดูเหมือนจะยาวขึ้นกว่าปกติ
แต่ไม่นานเราก็มาถึงชั้นพื้น
หวังชุ่ยพาผมตรงไปยังประตูทางออกของตึกทดลอง
แต่เมื่อผมหันซ้ายแลขวา กลับไม่พบร่องรอยของเสี่ยวอวี่
ความสงสัยทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม ”รุ่นน้อง แล้วเสี่ยวอวี่ล่ะ เธอบอกว่าเสี่ยวอวี่ส่งเธอมาช่วยฉัน แล้วเสี่ยวอวี่อยู่ที่ไหน”
ในใจผมเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด แต่กลับไม่สามารถติดต่อเธอได้เลย
หวังชุ่ยส่ายหัวก่อนตอบว่า “เธอไปแล้ว ดูเหมือนจะมีเรื่องด่วนมาก”
เธอมองหน้าผมชั่วครู่ ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เธอบอกว่าถ้าฉันช่วยรุ่นพี่ออกมา รุ่นพี่จะพาฉันออกจากตึกนี้
“รุ่นพี่เจียงหนิง เรารีบไปกันเถอะ ฉันรู้สึกได้ว่า…ในชั้นใต้ดินมีบางอย่างที่น่ากลัวมาก...” หวังชุ่ยมองไปรอบตัว สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล
คำพูดของเธอทำให้ผมสะท้าน
ชั้นใต้ดินมีบางอย่างที่น่ากลัวงั้นเหรอ
ขนาดวิญญาณอย่างหวังชุ่ยยังรู้สึกกลัวขนาดนี้ มันคืออะไรกัน
หรือว่าจะเป็น…วิญญาณที่น่ากลัวยิ่งกว่า?
แต่เมื่อเห็นสีหน้าหวาดกลัวและวิตกกังวลของหวังชุ่ย ผมก็ไม่กล้
