ว! ถ้าช้ากว่านี้…รุ่นพี่จะไม่มีวันออกมาได้อีกเลย!” เสียงของเธอเร่งเร้า เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ผมฟังเสียงของเธอพลางวิ่งไปข้างหน้า
เสียงของเธอเปลี่ยนทิศไปมา ผมจึงต้องวิ่งเลี้ยวซ้ายขวาตามเสียง ขณะที่เงาผีด้านหลังยังคงไล่ตามอย่างไม่ลดละ
แต่พวกมันไม่ส่งเสียงร้อง ไม่แม้แต่จะเปล่งเสียงใดๆ
ผมฟังเสียงเธอ วิ่งซ้ายทีขวาที จนกระทั่ง…ผมเห็นประตูทางออกของห้องเก็บตัวอย่าง!
หลังจากเสียเวลาค้นหามานานเกือบยี่สิบนาที ในที่สุดประตูก็ปรากฏขึ้นห่างจากผมไปแค่สิบเมตร!
แต่ในวินาทีนั้นเอง วิญญาณที่กำลังไล่ล่าผมกลับหายไปหมด แทนที่ด้วยหมอกขาวที่พวยพุ่งขึ้นมาจากทุกทิศทาง
หมอกนั้นเคลื่อนที่รวดเร็วราวกับไอจากซึ้งนึ่ง
ในพริบตาเดียวมันก็ปกคลุมพื้นที่ด้านหลังผมจนเกือบหมด
จากเดิมที่บางเบาตอนนี้กลับหนาทึบขึ้นอย่างน่ากลัว
หมอกขาวภายใต้แสงสีม่วงนั้นดูประหลาดอย่างบอกไม่ถูก
และที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าคือ ภายในหมอกขาวนั้นปรากฏใบหน้าของผู้คนจำนวนมาก และมันกำลังพุ่งตรงเข้าหาผม!
ผมเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาว่า ถ้าผมถูกหมอกขาวกลืนกิน…ผมต้องตายอยู่ในที่แห่งนี้แน่นอน!
