ภายในห้องเก็บตัวอย่างมีเพียงแสงสีม่วงสลัวจากหลอดไฟยูวี ผมอาศัยแสงเพียงเล็กน้อยนี้นำทางขณะรีบวิ่งออกไปจากที่นี่
รอบตัวผมเต็มไปด้วยตู้กระจกซึ่งภายในบรรจุร่างไร้วิญญาณมากมาย ทั้งชายและหญิง หลากหลายลักษณะ
มีบางร่างที่ถูกผ่ากลางอกและถูกจัดแสดงในท่าตรึงนิ่ง บางร่างเป็นผู้ป่วยหนักที่ร่างกายเกิดความผิดปกติจากโรคภัย
เมื่อกวาดตามองไป ผมพบว่าศพทั้งหมดกำลังหันมาทางผม
ดวงตาซีดขาวไร้ชีวิตจ้องมองผมราวกับจะพูดว่า…‘พาฉันไปด้วย…’
ผมไม่กล้าจ้องพวกมันนาน รีบก้มหน้าวิ่งไปทางประตูโดยไม่เหลียวหลัง
ภายในห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียง “ตึงๆๆ” จากการกระแทกตู้กระจกและเสียงน้ำยาฟอร์มาลินที่ไหลกระเพื่อมอยู่ภายใน
ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังวิ่งสุดแรงเกิด แต่นี่ผ่านไปราวสามสิบเมตรแล้ว ผมกลับยังมองไม่เห็นประตูทางออก
ผมเงยหน้ามอง สิ่งที่เห็นยังคงเป็นตู้กระจกเรียงรายหนาแน่น
ผมยังคงอยู่ตรงใจกลางของห้องเก็บตัวอย่าง!
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่! ทำไมฉันยังอยู่ที่นี่!” ผมพูดออกมาอย่างหวาดหวั่น เหงื่อเย็นไหลซึมทั่วแผ่นหลัง
ห้องเก็บตัวอย่างมีขนาดไม่ใหญ่นัก และผมมั่นใจว่าตัวเองวิ่งมาไกลพอสมควรแล้ว มันจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่ผมจะยังไม่ถึงทางออก
แ
