งขวัญกำลังใจให้กับตัวเองด้วย
สถานการณ์ตรงหน้านี้ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากสู้ให้ถึงที่สุด
ถ้าผมแสดงความกลัวแม้แต่นิดเดียว วันนี้ร่างของผมคงถูกถลกหนังและควักหัวใจเหมือนกระต่ายตัวนั้น
“นักเรียนแย่ๆ นักเรียนแย่ๆ…”
เฉินกั๋วฝูพึมพำด้วยน้ำเสียงอาฆาต ดวงตาขาวโพลนของเขาจ้องมองผมจนทำให้รู้สึกขนลุก
ความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาแผ่ไปทั่วทั้งห้อง อุณหภูมิรอบตัวลดต่ำลงจนทำให้ผมหายใจติดขัด
ทันใดนั้น เขาก็กระโจนเข้าหาผมอีกครั้ง!
ผมเบิกตากว้าง รีบกระโจนหลบไปด้านข้าง
แต่เขาเร็วเกินไป และที่สำคัญ มือของเขากำมีดผ่าตัดเล่มใหญ่แน่น
เขาเล็งปลายมีดตรงมาที่ดวงตาของผม และแทงลงมาอย่างไม่ลังเล!
ความตกใจทำให้ผมเผลอชูกระบี่กระดูกปลาขึ้นรับการโจมตี
เสียง “เคร้ง!” ดังขึ้น
แม้กระบี่กระดูกปลาจะปัดมีดผ่าตัดของเฉินกั๋วฝูออกไปได้ แต่แรงกระแทกนั้นมหาศาลจนทำให้ผมลอยกระเด็น
ผมกระแทกลงกับพื้นทางเดินอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาทั่วแผ่นหลัง
ผมยังไม่ทันตั้งตัวให้ดี เฉินกั๋วฝูก็เงยหน้าขึ้นมา ยกมีดขึ้นสูง และกระโจนเข้าหาผมอีกครั้ง!
“นักเรียนแย่ๆ สมควรถูกลงโทษ!” เสียงของเขาดังก้องไปทั่วห้อง
ผมกัดฟัน พยายามเพิกเฉยต่อ
