ผมเดินเท้าเปล่าไปอย่างแผ่วเบาจนแทบไม่มีเสียงฝีเท้าเลย
สามปีที่เรียนในมหาวิทยาลัย ผมมาที่อาคารนี้หลายครั้ง ดังนั้นจึงรู้เส้นทางเป็นอย่างดี
ไม่นานนักผมก็มาถึงชั้นสอง
แต่ทันทีที่ก้าวออกจากบันได ผมก็รู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่กระจายไปทั่วบริเวณ
มันเป็นความเย็นที่หนาวสะท้านไปถึงกระดูก
นี่คงเป็นพลังอาฆาต ผมเริ่มชินกับมันแล้วในช่วงหลายวันที่ผ่านมา
ผมเผลอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจเข้าไปในห้องชันสูตรห้องหนึ่ง
มันเป็นห้องบรรยายขนาดใหญ่สำหรับเรียนวิชากายวิภาค สามารถรองรับนักศึกษาได้ราวร้อยถึงสองร้อยคน
ด้านหน้าห้องมีโต๊ะชันสูตรที่ถูกคลุมด้วยผ้าขาว กระดานดำ และแท่นบรรยาย
ส่วนด้านหลังเป็นที่นั่งเรียงไล่ระดับขึ้นไปเป็นชั้นๆ หากมีคนหมอบอยู่ตรงกลาง จะมองจากประตูทางเข้าไม่เห็น
แผนของผมค่อนข้างง่าย ผมจะวางกระต่ายตัวแทนไว้ตรงทางเดินระหว่างแถวที่นั่ง จากนั้นผมจะถือกระบี่กระดูกปลาและซ่อนตัวอยู่ใต้ที่นั่งด้านหลัง
แค่ล่อสิ่งสกปรกให้มากัดและดูดเลือดกระต่าย น้ำมนต์ที่กระต่ายดื่มเข้าไปจะเริ่มทำงาน จากนั้นผมก็แค่ลงมือโจมตีตอนที่มันอ่อนแอ
แม้จะเป็นวิธีที่ค่อนข้างสกปรก แต่ตราบใดที่มันช่วยให้ผมรอด นั่นก็ไม่สำคั
