ญอีกแล้ว
ผมรีบเดินเข้าไปในห้องชันสูตรทันที
ภายในห้องมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่ส่องลอดหน้าต่างเข้ามาช่วยให้มองเห็นได้รางๆ
ผมอุ้มกระต่ายไว้แน่นก่อนจะค่อยๆ เดินถอยไปด้านหลัง
ไม่นานผมก็มาถึงบริเวณกลางห้องที่เต็มไปด้วยโต๊ะและเก้าอี้
หลังจากแน่ใจแล้วว่ามีที่ซ่อนที่เหมาะสม ผมสูดหายใจเข้าลึก จากนั้นจึงไอเสียงดังไปทางนอกห้อง
“แค็กๆ แค็กๆๆ…”
เสียงของผมดังสะท้อนก้องไปทั่วอาคารที่เงียบสงัด สิ่งสกปรกในอาคารนี้ต้องได้ยินแน่นอน
หลังจากไอเสร็จ ผมไม่รอช้า รีบวางกระต่ายลงบนพื้นบริเวณทางเดิน
กระต่ายตัวแทนหรี่ตาลงเล็กน้อย มันนอนนิ่งราวกับไร้จิตวิญญาณ ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
จากนั้นผมรีบวิ่งไปยังบริเวณกลางห้องที่เต็มไปด้วยโต๊ะและเก้าอี้
มือขวากำกระบี่กระดูกปลาแน่น ก่อนจะหมอบตัวลงกับพื้น
ตำแหน่งที่ผมอยู่สามารถมองเห็นทั้งประตูห้องและกระต่ายตัวแทนที่อยู่ไม่ไกลออกไป
จากนี้ไปผมไม่ต้องทำอะไรเลย นอกจากหมอบรออยู่ตรงนี้
เวลาค่อยๆ ผ่านไป ผมนอนนิ่งฟังเสียงรอบตัว
ทุกสิ่งทุกอย่างเงียบกริบ ทั่วทั้งอาคารเงียบสนิทราวกับไร้ชีวิต
ตามที่อาจารย์บอก หากผมทำเสียงดังขึ้นมา สิ่งสกปรกในอาคารก็ควรจะปรากฏตัวภายในเวลาไม่นาน
แต่ผมนอนรออยู่
