ด้วยเสียงเย็นยะเยือก พลางจ้องมาทางที่ผมซ่อนตัว “ฉันรู้นะว่านายอยู่ตรงนั้น อย่าหลบเลย ออกมาเถอะ!”
พูดจบ เธอเริ่มเดินเข้ามาใกล้ที่ซ่อนของผม
เมื่อเห็นว่าตำแหน่งซ่อนตัวถูกเปิดเผยแล้ว ผมจึงตัดสินใจไม่หลบซ่อนอีกต่อไป
ทันทีที่ผมตัดสินใจไม่หลบซ่อน ผมดึงกระบี่กระดูกปลาออกมา และกระโจนออกจากหลังแปลงดอกไม้
แม้ภายในใจของผมจะเต็มไปด้วยความกังวลและความกลัว แต่ผมยังคงพยายามแสดงท่าทางที่ดุดันและแข็งกร้าว
ผมจ้องไปที่วิญญาณหญิงและตวาดออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“อย่าทำตัวน่ารำคาญ ถ้าจะกินก็รีบกิน ถ้าไม่กินก็ไสหัวไป! อย่าคิดว่าจะรังแกฉันได้นะ!”
ผมพูดด้วยท่าทีที่ดูโหดเหี้ยมและมั่นใจ
วิญญาณหญิงที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแปลกๆ ถึงกับหยุดชะงักเมื่อได้ยินผมพูด
เมื่อเธอเห็นกระบี่กระดูกปลาในมือผม เธอก็แสดงสีหน้าหวาดระแวงออกมา สายตาของเธอจับจ้องไปที่กระบี่ในมือผมอย่างไม่วางตา
เธอกลัวสิ่งนี้ ไม่ใช่เพราะคำพูดของผม
เมื่อเห็นว่าวิธีนี้ได้ผลและเธอแสดงความหวาดระแวงอย่างชัดเจน ผมจึงพูดต่อ “นังผู้หญิง! จะไปหรือไม่ไป ถ้าไม่ไป ฉันจะโยนเธอกลับลงไปในทะเลสาบอีกครั้ง!”
พูดจบ ผมทำท่าใช้กระบี่กระดูกปลาขู่เธอ พร้อมกับเดินเข้าไปอีกสองก้
