ันหัวไปทางจุดที่ผมวางธูปเทียนและข้าวเปล่าไว้
เธอเริ่มเดินไปทางจุดบูชา ก้าวเท้าอย่างช้าๆ
เมื่อเธอมาถึงจุดที่วางข้าวและธูปเทียนไว้ การกระทำของเธอก็แตกต่างจากวิญญาณตนอื่น
วิญญาณตนอื่นดูหิวโหยอย่างมาก พุ่งเข้าไปกินข้าวและสูดควันธูปทันที บางตัวถึงกับกินอย่างตะกละเหมือนหมู แต่วิญญาณหญิงตนนี้กลับยืนนิ่งอยู่หน้าแท่นบูชาเหมือนกลัวว่าข้าวจะมีพิษ
เธอยืนอยู่ที่นั่นอีกสี่ถึงห้านาทีก่อนจะค่อยๆ นั่งยองลง
เธอเริ่มสูดควันธูป และหยิบข้าวขึ้นมากิน แต่เธอกินข้าวได้เพียงคำเดียวก็พ่นออกมาทันที
เมื่อผมเห็นว่าเธอพ่นข้าวออกมาก็ขมวดคิ้วด้วยความกังวล
ผมรู้สึกว่าเธอไม่ใช่วิญญาณธรรมดา
และในวินาทีต่อมา ความคิดของผมก็ได้รับการยืนยัน
เพราะหลังจากเธอพ่นข้าวออกมาก็วางกล่องข้าวลง จากนั้นเธอนั่งยองๆ แล้วค่อยๆ หันหัวมาทางที่ผมซ่อนตัวอยู่
ดวงตาของเธอเปล่งแสงสลัวๆ จ้องมาที่แปลงดอกไม้ที่ผมหลบอยู่
จากนั้นเธอก็พูดออกมาด้วยเสียงเย็นเยียบว่า “ข้าวไม่อร่อย ฉันอยากกินอย่างอื่น…”
