หลังจากอาจารย์ซ่งพูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินลงสะพานทันที
ผมยังคงมองไปที่ปลาขนาดใหญ่ไม่กี่ตัวที่โผล่หัวอยู่กลางทะเลสาบ พวกมันอ้าปากหุบปาก เห็นแล้วทำให้คนรู้สึกอยากกระโดดลงไปจับพวกมันขึ้นมา
แต่ถ้าทำแบบนั้นจริง คนต่อไปที่โผล่หัวกลางทะเลสาบคงเป็นตัวเองแน่
ในขณะที่เมฆซึ่งบดบังแสงอาทิตย์ลอยผ่านไป แสงแดดก็กลับมาส่องลงบนผิวน้ำอีกครั้ง
ปลาขนาดใหญ่ที่โผล่หัวเมื่อสักครู่หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ผิวน้ำเรียบสนิท ไม่มีแม้แต่ฟองอากาศ ดูเหมือนพวกมันไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน
ในขณะเดียวกันเสียงของอาจารย์ซ่งก็ดังมาจากตีนสะพาน “อย่ามัวมองอยู่เลย ไปกันเถอะ!”
ผมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติ ก่อนจะรีบวิ่งลงจากสะพานไปหาเขา
“อาจารย์ เมื่อกี้ท่านบอกว่าสิ่งพวกนั้นไม่เหมือนกับจางเฉียง ทำไมล่ะครับ พวกมันก็เป็นผีจมน้ำเหมือนกันไม่ใช่หรือ”
อาจารย์ซ่งจุดบุหรี่ขึ้นมาและตอบว่า “เพื่อนนายเพิ่งตายได้ไม่ถึงเจ็ดวัน ตอนกลางคืนเขายังสามารถขึ้นมาจากน้ำได้ แต่พวกที่อยู่ในน้ำพวกนั้นอาจจะตายมานานแล้ว พวกมันจึงไม่สามารถขึ้นฝั่งได้อีก และยิ่งตายมานานเท่าไหร่ การส่งพวกมันไปก็ยิ่งยากขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่เป็นมหาวิทยาลัย การจัดการอะไรแบบนี้คงไม่ง่าย
