ผมยอมรับแล้วว่ากำลังจะกลายเป็นคนเก็บศพจริงๆ เมื่อได้ยินอาจารย์ซ่งพูดเช่นนั้นจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ
ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่และหาเงินได้ การเก็บศพก็คือทางออกที่ยอมรับได้อย่างหนึ่ง อย่างน้อยก็ยังดีกว่าตายแล้วไม่มีใครจัดงานศพให้ละนะ
อีกอย่าง อาจารย์ซ่งก็ไม่ได้บังคับให้ผมเลิกเรียน
ซ้ำเทอมนี้ก็ใกล้จะจบแล้ว และเทอมหน้าก็จะเริ่มฝึกงานพอดี…
อาจารย์ซ่งเก็บอุปกรณ์ตกปลา พร้อมบอกให้ผมช่วยถือกล่องและอุปกรณ์ไปด้วย
เขาเดินนำอย่างมั่นใจ ในมือถือปลาตัวใหญ่ราวกับพวกชอบอวด
พอเดินออกจากท่าเรือ เขาก็เดินไปตามร้านปิ้งย่างข้างทาง ดูเหมือนจะกลัวคนอื่นไม่เห็นปลาที่เขาได้มา
ระยะทางแค่สี่ถึงห้าร้อยเมตรจากท่าเรือ แต่เขากลับใช้เวลาเดินถึงสี่สิบนาทีเต็มๆ
สุดท้าย เราก็มาถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่เรียกว่า ‘ถนนหยินหยาง’
เมื่อเดินเข้าไปในถนนสายนี้ ร้านที่สิบสามก็คือร้านของอาจารย์ซ่ง
ผมเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าสิ่งที่เห็นไม่เหมือนกับที่จินตนาการไว้เลย
ผมเคยคิดว่าร้านของอาจารย์ซ่งซึ่งเป็นคนเก็บศพน่าจะเป็นร้านที่เกี่ยวข้องกับงานศพ เช่น ร้านจัดงานศพครบวงจร หรือสถานที่ที่มีชื่อเกี่ยวกับศาสตร์ฮวงจุ้ย แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นร้านขายอ
