ผมยืนอยู่ที่สี่แยก มองไปยังทิศทางที่จางเฉียงหายไป รู้สึกได้ถึงสายลมเย็นๆ ที่พัดผ่าน ทำให้รู้สึกปลอดโปร่งอย่างบอกไม่ถูก
มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด แต่ก็ทำให้ผมสบายใจขึ้นมาหน่อย
ผมไม่ได้ใส่ใจกับลมที่พัดผ่านมากนัก แต่ในใจกลับครุ่นคิดถึงคำพูดสุดท้ายที่จางเฉียงทิ้งไว้ก่อนจากไป
‘อาจารย์เฉินยังคงตามหา และอาจจะมาหาผมด้วยตัวเอง’
ความคิดนี้ทำให้ผมรู้สึกหนักใจขึ้นมาทันที แต่พอคิดถึงอาจารย์ซ่งที่อยู่ข้างหลังผม ซึ่งจัดการกับจางเฉียงได้อย่างง่ายดาย
ในเมื่อเขาจัดการกับผีจมน้ำอย่างจางเฉียงได้ ผมเชื่อว่าเขาน่าจะจัดการกับวิญญาณของอาจารย์เฉินที่จมน้ำตายในบ่อเก็บศพได้เหมือนกัน
ผมหันไปยังทิศที่จางเฉียงหายไป และพูดกับความว่างเปล่าเบาๆ ว่า “ฉันจะจำไว้ นายเดินทางปลอดภัยนะ”
หลังจากพูดจบ ผมก็ไม่รอช้า รีบเดินกลับไปยังริมท่าเรือ
อาจารย์ซ่งยังคงนั่งอยู่ที่เดิม มือถือคันเบ็ดราวกับโลกทั้งใบมีแค่เขาและปลาในน้ำเท่านั้น ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเขาถึงหลงใหลการตกปลาได้ถึงขนาดนี้
จากกลางวันยันดึกดื่นป่านนี้ เขายังไม่ยอมลุกไปไหน
ผมก้าวเท้าเดินกลับไปยังด้านหลังของอาจารย์ซ่ง
แต่ยังไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรออกไป อาจารย์ซ่
