พอได้ยินอาจารย์ซ่งพูดแบบนั้น ผมก็ชะงักไปทันที ให้ผมเขียนงั้นเหรอ ผมหันไปมองเขาด้วยความไม่อยากเชื่อ “ผม…ผมต้องเขียนเองเหรอ”
อาจารย์ซ่งตอบแบบไม่ใส่ใจ “ก็ใช่น่ะสิ นายต้องการต่อชะตาตัวเอง นี่มันเรื่องของนาย ถ้าฉันเป็นคนเขียน งั้นพรก็ต้องตกเป็นของฉันน่ะสิ”
พอได้ยินแบบนี้ ผมก็รีบพยักหน้า ถึงจะไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน แต่เพื่อเอาตัวรอด ผมก็ต้องลองดูสักตั้ง “ได้ครับ!”
ผมหันไปถามจางเฉียงทันที “จางเฉียง บ้านนายอยู่ที่ไหน”
ระหว่างพูด ผมก็เปิดถุงผ้าสีเหลืองออก ภายในนั้นมีแผ่นกระดาษสีเหลือง พู่กัน แท่นฝนหมึก เชือกตีแนว และผงชาดอยู่ครบชุด
ผมหยิบแท่นฝนหมึกออกมา เทน้ำลงไปเล็กน้อยแล้วเริ่มฝนหมึกตามที่อาจารย์ซ่งบอก จากนั้นเขาก็ให้ผมเติมผงชาดลงไปในหมึกด้วย เสร็จแล้ว ผมทำตามคำแนะนำ หยิบพู่กันจุ่มหมึกชาด แล้วเขียนวันเดือนปีเกิดและที่อยู่ของจางเฉียงลงบนกระดาษสีเหลืองแผ่นหนึ่ง
เมื่อเขียนเสร็จ ผมยื่นให้อาจารย์ซ่งตรวจดู เขาไม่แตะกระดาษ แค่มองผ่านตาเดียวแล้วพยักหน้า “เขียนได้ไม่เลว เผากระดาษนี่แล้วจุดธูปซะ จางเฉียงก็จะกลับบ้านได้แล้ว”
พูดจบ เขาหันไปบอกจางเฉียงต่อว่า “พอกลับไปถึงบ้าน แกแค่รอให้พ่อแม่หลับก
