จางเฉียงลืมตาโพลงจนลูกตาแทบถลนออกมา ทำเอาผมสะดุ้งโหยง เพราะเจ้าหมอนี่ตามหลอกหลอนผมมาหลายวันแล้ว ผมรีบถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความระแวง บรรยากาศมันหลอนเกินไปจริงๆ
แต่ทันใดนั้นเอง จางเฉียงที่เพิ่งลืมตาขึ้นมากลับพูดกับผมด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เจียงหนิง…อาจารย์ให้ฉันมาตามนายกลับไป…”
คำพูดประโยคแรกของเขาทำให้ผมขนลุกซู่ขึ้นมาทันที เขายังไม่รู้สึกตัวอีกเหรอ แต่พอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา แม้มันจะเบิกโพลง แต่ก็ไม่มีความดุร้ายเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว
ผมไม่คิดอะไรมาก ฟาดมือไปที่หน้าของเขาเต็มแรง “เพียะ!” เสียงดังสนั่น จางเฉียงถึงกับมึนงงไปเลย
“กลับบ้าบออะไร นายตายแล้วรู้ตัวไหม! ตายไปแล้วยังจะตามมารังควานฉันอีก รู้บ้างไหมหา!“ ผมตะคอกลั่น ไม่อยากเสียเวลาพูดจาอ้อมค้อมกับเขาอีกต่อไปแล้ว
หลังจากที่ผมตบหน้าไปเต็มแรง จางเฉียงกุมหน้า ในดวงตาที่เบิกโพลงค่อยๆ คลายความแข็งกร้าวลง เขามองผมด้วยความงุนงง ราวกับยังไม่เข้าใจอะไร
“ตาย…ตายเหรอ ตายอะไร!”
“นายลองคิดให้ดีสิ นายมาอยู่ที่นี่ทำไม มาหาฉันทำไม” ผมพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง
จางเฉียงกวาดตามองไปรอบๆ บรรยากาศ เขาดูสับสนอย่างเห็นได้ชัด และพยายามนึกย้อนกลับไป “ที่นี่ที่
