ไหน...ทำไมฟ้ามืดแล้ว อาจารย์เฉินให้ฉันมาตามนายกลับไปเรียน…ฉัน…ฉันเพิ่งออกมาจากห้องชันสูตรนี่นา ตอนเดินผ่านสะพานเสี่ยวไป๋…”
เขาพึมพำกับตัวเอง แต่ทันทีที่พูดถึงคำว่า ‘สะพานเสี่ยวไป๋’ สีหน้าของเขาก็แข็งค้างราวกับนึกอะไรออก ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา เขาหันมามองผมด้วยสายตาตื่นตระหนก แล้วพูดติดๆ ขัดๆ ด้วยเสียงสั่นเครือว่า
“ฉัน…ฉันกระโดดลงไปเอง…แล้ว…ฉันก็ตาย…”
เขาอ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ราวกับไม่อยากเชื่อว่าตัวเองได้ตายไปแล้วจริงๆ
ผมพยักหน้าเบาๆ “ใช่ นายตายไปแล้ว และตามรังควานฉันมาสี่วันเต็มๆ”
ใบหน้าของจางเฉียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ราวกับไม่สามารถยอมรับความจริงได้ “ไม่…ไม่จริง ฉัน…ฉันยังสบายดีอยู่นี่ไง…”
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ก็มีเสียงของอาจารย์ซ่งดังขึ้นจากด้านหลัง “สบายดีบ้าอะไร แกลองจับดูสิว่ามีความอุ่นไหม หัวใจเต้นอยู่หรือเปล่า”
จางเฉียงได้ยินดังนั้นก็เผลอยกมือขึ้นมาจับที่ตำแหน่งหัวใจของตัวเองอย่างลนลาน แต่เขาเป็นเพียงวิญญาณ จะรู้สึกถึงจังหวะการเต้นของหัวใจได้อย่างไร
ทั้งตัวเขาเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก แข็งทื่อราวกับน้ำแข็ง ความหวาดกลัวค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขา ทั้งยังเร