่อน จากนั้นยืนข้างๆ พวกเขา ผู้ชายยืนซ้าย ผู้หญิงยืนขวา กระซิบที่ข้างหูพวกเขาว่ากลับมาแล้ว แกก็จะเข้าฝันพวกเขาได้ชั่วครู่ บอกลาครอบครัวให้เรียบร้อยล่ะ โอกาสมีแค่ครั้งเดียว และเวลาไม่นานนัก ใช้มันให้ดีๆ”
จางเฉียงฟังแล้วน้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้ง
จางเฉียงหันไปก้มหัวไหว้อาจารย์ซ่ง ขอบคุณไม่หยุด ผมหยิบธูปยาวออกมาจากถุงผ้าเหลือง จุดไฟแล้วปักลงไปในร่องหิน จางเฉียงโน้มตัวไปสูดควันธูปเข้าลึกๆ สีหน้าดูโล่งใจและสบายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
จากนั้นผมก็เผากระดาษสีเหลืองที่เขียนไว้ต่อหน้าจางเฉียง เปลวไฟที่ลุกขึ้นมามีสีเขียววาบ เผาไหม้จนหมดในชั่วพริบตา กลายเป็นเถ้าถ่านไปทันที
หลังจากกระดาษสีเหลืองมอดไหม้ จางเฉียงก็มองไปรอบๆ อย่างสับสน ก่อนจะชี้ไปทางหนึ่งด้วยความตื่นเต้น “ที่นี่…ที่นี่คือท่าเรืออวี๋จุ่ย บ้านผม…อยู่ทางนั้น ผมรู้แล้วว่ากลับยังไง ผมรู้แล้ว!”
“กลับไปซะ แล้วรีบกลับมาภายในสองชั่วยาม[1]“ อาจารย์ซ่งเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
จางเฉียงหันมาพยักหน้าขอบคุณอีกครั้ง “ขอบคุณอาจารย์ซ่ง ขอบคุณนะ เจียงหนิง ฉัน…ฉันกลับบ้านก่อนนะ”
“ไปเถอะ ฉันจะรอนายอยู่ตรงนี้”
ผมมองดูจางเฉียงวิ่งออกไป แม้ท่าทางของเขายังคงแปลกประหลาด เพราะยังยืนเขย่ง