ปลายเท้า แต่เมื่อเข้าใจถึงสาเหตุของการกระทำทั้งหมด ผมก็ไม่ได้โกรธเขาอีกต่อไป
จางเฉียงเป็นวิญญาณที่ตายอย่างผิดธรรมชาติ ความตายที่ไม่สมควรทำให้เขาถูกความอาฆาตและความไม่สงบกัดกินจนไร้ซึ่งสติ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังทำอะไร เพียงแค่ทำตามความทรงจำสุดท้ายที่อาจารย์เฉินบอกเขาว่าให้ไปตามหาผม และเพราะความยึดติดนั้นเขาจึงตามรังควานผมอยู่หลายวัน
“นายดูธูปไว้ อย่าให้ดับ จนกว่าไอ้หมอนั่นจะกลับมา” อาจารย์ซ่งหันมาสั่งผมเสียงเรียบ ผมรีบตอบรับทันที “รับทราบครับอาจารย์ซ่ง”
พูดจบ อาจารย์ซ่งก็ไม่สนใจผมอีก เขาหยิบคันเบ็ดเดินไปนั่งที่ริมท่าเรือเหมือนเดิม แล้วเริ่มตกปลาอย่างใจเย็น ส่วนผมได้แต่นั่งเฝ้าธูปที่ปักไว้ในร่องหิน มองควันสีเทาที่ลอยขึ้นอย่างเงียบๆ
เมื่อผมได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา ผมก็รีบเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเป็นพนักงานส่งอาหารที่สวมเสื้อสีเหลืองกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ด้วยท่าทางรีบร้อน พอเห็นเขา ผมก็รู้สึกใจหายวาบทันที
สิ่งแรกที่ผมนึกถึงคือภาพชายในชุดเหลืองที่เคยช่วยชีวิตผมไว้เมื่อคืน ไม่รู้ว่าเงาร่างสีเหลืองที่ผมเห็นแค่แวบเดียวพร้อมเสียงไก่ขันตอนนั้น เป็นฝีมือของเขาหรือเปล่า
ในใจผมกำลังคิดฟ
