ุ้งซ่าน แต่เมื่อมองใกล้ๆ ก็พบว่าพนักงานส่งอาหารคนนี้เป็นคนเป็นๆ ไม่ใช่ผี เขาถือถุงอาหารไว้ในมือ พอเดินเข้ามาใกล้ เขาก็ถามเสียงดังว่า
“ใครคือ ซ่งเต๋อไฉ ครับ”
ผมหันไปมองอาจารย์ซ่งที่ยังนั่งตกปลาอยู่ เขายกมือขึ้นเรียกชายคนนั้นแบบไม่รีบร้อน พร้อมตอบสั้นๆ
“ทางนี้!”
อาจารย์ซ่งไม่หันกลับมามอง เพียงแค่ยกมือขึ้นและตอบรับเบาๆ
เด็กส่งอาหารถือถุงเดินไปข้างหน้าอย่างรีบร้อน ตอนที่ผ่านหน้าผม เขามองผมด้วยท่าทางแปลกใจ เมื่อเห็นผมนั่งเฝ้าก้านธูปยาวอยู่นิ่งๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร พอส่งอาหารให้อาจารย์ซ่งเสร็จ เขาก็รีบวิ่งออกไปทันที
อาจารย์ซ่งนั่งกินอาหารไปพลาง ตกปลาไปพลาง กลิ่นหอมจากอาหารลอยมาทำเอาผมรู้สึกหิวจนท้องร้องไม่หยุด
อาจารย์ซ่งกินไปได้สองสามคำ ก็หันมาพูดกับผมว่า “ยังมีข้าวอีกกล่องหนึ่ง เอาไปกินซะสิ!”
ผมถึงกับประหลาดใจ ไม่คิดว่าอาจารย์ซ่งจะสั่งอาหารไว้ให้ผมด้วย คนแก่ที่ดูนิสัยแปลกๆ นี่จริงๆ แล้วก็ยังมีน้ำใจอยู่เหมือนกัน
ผมทั้งหิวทั้งเหนื่อย ได้ยินแบบนี้ก็ไม่รอช้า รีบตอบกลับไปว่า “ขอบคุณครับ อาจารย์ซ่ง!”
ผมก้าวไปข้างหน้าสองก้าว หยิบกล่องอาหารขึ้นมา เป็นข้าวหน้าหมูตุ๋น ผมตักเข้าปากคำแล้วคำเล่า กินจน
