หมดอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังรู้สึกแค่อิ่มท้องไปครึ่งเดียว
พอกินเสร็จ ก็รู้สึกได้ถึงลมเย็นพัดมาวูบหนึ่ง พร้อมกับธูปตรงหน้าที่จู่ๆ ก็สว่างวูบไหวผิดปกติ
ยังไม่ทันได้ตอบสนองอะไร เสียงของจางเฉียงก็ดังมาจากด้านหลัง “เจียงหนิง ฉันกลับมาแล้ว…”
ได้ยินเสียงจางเฉียง ผมถึงได้โล่งใจ พอหันกลับไป ก็เห็นเขายังคงเดินด้วยท่าทางแปลกๆ เหมือนเดิม ค่อยๆ ย่องมาทางนี้ทีละนิด
“จางเฉียง!” ผมลุกขึ้นเรียกเขาเสียงดัง
จางเฉียงเดินมาหยุดตรงหน้าผม ก่อนจะหันไปโค้งคำนับให้อาจารย์ซ่งด้วยท่าทางเคารพ แล้วพูดขึ้นว่า “ขอบคุณอาจารย์ซ่งครับ ผมกลับไปที่บ้านมาแล้ว และก็ได้เจอพ่อแม่ในความฝัน บอกลาพวกเขาเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ผมสามารถไปอย่างสบายใจได้แล้วครับ”
อาจารย์ซ่งยังคงนั่งหันหลังให้พวกเรา ตกปลาอยู่ตามเดิม เขาไม่ได้ตอบกลับโดยตรง แต่พูดขึ้นเบาๆ ว่า…”เสี่ยวเจียง นายเอาธูปนั่นไปปักที่สี่แยก แล้วท่องว่า ‘ธุลีคืนสู่ธุลี ดินคืนสู่ดิน ผู้ล่วงลับเดินทางสู่ปรภพ’ จากนั้นเอ่ยชื่อเขา จบด้วย ‘จงไปสู่สัมปรายภพ’ แล้วบอกให้เขาเดินไปทางทิศตะวันตก เพียงเท่านี้เขาก็ไปได้แล้ว…”
ผมจดจำคำพูดของอาจารย์ซ่งไว้อย่างขึ้นใจ ก่อนจะหยิบธูปที่เผาไปได้เพียงหนึ่งส่วนส
