นหรือจะกลับบ้านอย่างไร เขาแยกไม่ออกทั้งทิศทางและระยะทาง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบ้านตัวเองอยู่ใกล้หรือไกลแค่ไหน…
ผมเคยได้ยินผู้ใหญ่ในหมู่บ้านพูดกันตอนกินอาหารในงานศพว่า คนตายแล้วจะต้องตั้งธงเรียกวิญญาณ พร้อมกับจุดธูปที่หน้าประตูบ้าน และต้องมีตะเกียงยาวจุดไว้ที่หน้าโลงศพ ไม่เช่นนั้น วิญญาณของคนตายจะหาทางกลับบ้านไม่เจอ และแยกแยะทิศทางไม่ออก
ตอนนั้นผมก็ฟังผ่านๆ คิดว่าเป็นแค่เรื่องเล่าหรือขนบธรรมเนียมโบราณ ไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่พอมาฟังจางเฉียงพูดแบบนี้ ผมถึงเข้าใจว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นเรื่องจริง คนตายกลายเป็นวิญญาณ โดยเฉพาะคนที่ตายโหง พวกเขาจำเป็นต้องมีคนช่วยนำทางจึงจะกลับบ้านได้
อาจารย์ซ่งเห็นท่าทีนี้แล้วก็หันมาพูดกับผมว่า “เสี่ยวเจียง ไปเอาถุงสีเหลืองในกล่องใส่อุปกรณ์ตกปลาของฉันมาให้หน่อย”
“ได้ครับ อาจารย์ซ่ง” ผมรีบรับคำสั่ง ก่อนจะวิ่งไปที่กล่องตกปลาอย่างรวดเร็ว
ผมเปิดกล่องใส่อุปกรณ์ตกปลาของอาจารย์ซ่ง ข้างในมันดูรกเลอะเทอะไปหมด แต่มีถุงสีเหลืองใบหนึ่งที่มีสัญลักษณ์หยินหยางติดอยู่บนผืนผ้า ผมไม่รู้ว่าข้างในใส่อะไรไว้ แต่ก็หยิบมันออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินกลับไปหาอาจารย์ซ่งกับจางเฉียง
เมื่อไปถึง อาจารย์ซ่งก็พ
