เหรียญต้องเอาไปส่งให้เขาจัดการ ผมดันแอบเอามันมาเอง…ตอนนี้เป็นไงล่ะ ชีวิตผมไม่มีแล้ว ชีวิตผมมันจบแล้วจริงๆ ฮือๆ…”
จางเฉียงร้องไห้โฮออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจและความสำนึกผิดที่กัดกินหัวใจเขา ด้วยไม่อาจย้อนเวลากลับไปแก้ไขสิ่งที่พลั้งทำได้อีกต่อไปแล้ว
ผมมองเขาแล้วได้แต่ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง โดยไม่พูดอะไรสักคำ อาจารย์ซ่งเอ่ยขึ้นว่า “พอได้แล้ว นายก็ตายไปแล้ว อย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้อีกเลย ชีวิตและความตายล้วนมีลิขิต บางทีนี่อาจเป็นชะตาของนาย และการที่มาเจอฉันก็อาจเป็นชะตาของนายเหมือนกัน ตอนนี้ยังไม่ครบเจ็ดวัน นายยังมีโอกาสกลับไปดูบ้านเป็นครั้งสุดท้าย พอไปดูเสร็จ ฉันจะให้เสี่ยวเจียงจุดธูปส่งนาย นายก็ไปตามทางของตัวเองซะ ถ้าปล่อยเวลาให้ยืดเยื้อเกินไป พลังลบจะเริ่มก่อตัวขึ้นในร่างนาย แล้วนายจะค่อยๆ สูญเสียสติสัมปชัญญะ กลายเป็นวิญญาณอาฆาตร้ายกาจในที่สุด…”
จางเฉียงได้ยินดังนั้น เขาพยักหน้ารัวๆ แล้วพูดทั้งน้ำตา “ผมอยากกลับไปครับ อยากกลับไปเจอพ่อกับแม่เป็นครั้งสุดท้าย แต่ไม่รู้ทำไม อยู่ๆ ผมก็หลงทาง แยกแยะไม่ถูกว่าต้องไปทางไหน...”
แม้จางเฉียงจะจำที่อยู่ของบ้านตัวเองได้ แต่กลับไม่รู้ว่าต้องเดินไปทางไห
