ว่ากลิ่นตัวของนายมันหอม…ฉันอดใจไม่ไหวที่จะดมมัน”
เขาหยุดพูดเหมือนพยายามเรียบเรียงความทรงจำ ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและพร่าเลือน “หลังจากนั้น…ทุกอย่างก็เริ่มเลือนราง ฉันจำได้แค่ว่า อาจารย์ยืนอยู่ในห้องชันสูตร แล้วพูดซ้ำๆ บอกให้ฉันมาตามนาย…บอกให้พานายกลับไป เสียงอาจารย์ยังคอยเร่งเร้าอยู่ตลอดเวลา…”
จางเฉียงเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เขาจำได้ออกมา ผมกับอาจารย์ซ่งยืนฟังอย่างตั้งใจ
อาจารย์ซ่งสูบควันสุดท้ายจากบุหรี่ ก่อนจะดับมันด้วยเท้า แล้วหันมาพูดกับผมว่า
“ตอนนี้เหรียญนั่นอยู่ที่ไหน”
“อยู่กับลุงอวี๋ครับ! ลุงบอกว่าเป็นเหรียญนำวิญญาณ ตอนนี้พลังหยางของผมอ่อนแอเกินไป ลุงเลยเก็บไว้ให้ก่อน” ผมตอบตามความจริง
อาจารย์ซ่งหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนกล่าวว่า “การตายของเขาน่าจะเป็นเพราะความโลภ เอาเหรียญที่อยู่ในปากศพมา เหรียญนั้นดูดพลังหยางจากเขาจนหมด ทำให้ตอนเดินผ่านทะเลสาบถูกวิญญาณสกปรกในน้ำดึงดูด สุดท้ายก็ต้องจบชีวิตลงแบบนี้”
จางเฉียงได้ยินดังนั้น เขาก็ตบหน้าตัวเองแรงๆ หลายครั้ง “เพียะๆๆๆ” เสียงดังลั่น เขาตบไปพลางพูดไปด้วยความเสียใจ “เพราะความมือซนของผมแท้ๆ! ผมมันโลภเอง อาจารย์ก็สั่งแล้วว่า ถ้าใครเจอ
