เขาก็จมน้ำตายไปแล้ว ส่วนสาเหตุว่าทำไมเขาถึงกระโดดลงทะเลสาบนั้นยังคงเป็นปริศนา
แต่ผมเชื่อว่ามันอาจจะเกี่ยวข้องกับเหรียญในปากของเสี่ยวอวี่ ไม่มากก็น้อย…
จางเฉียงอารมณ์แปรปรวนอย่างมาก แต่ผมกับอาจารย์ซ่งก็ไม่ได้เร่งรัดให้เขาพูดอะไร รอให้เขาร้องไห้จนพอใจและค่อยๆ ยอมรับความจริงได้ จางเฉียงจึงหันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“ฉัน…ฉันจำได้แล้ว จำได้ว่าหลังจากนายออกไป อาจารย์สั่งให้พวกเราหาเหรียญนั่นให้เจอ แล้วเอาไปวางไว้บนเตียงชันสูตร แต่ฉันมันโลภ เลยแอบเก็บเหรียญนั่นไว้เอง…”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยสีหน้าซีดเซียว “หลังจากนั้น ฉันก็เริ่มรู้สึกมึนๆ หัว อาจารย์เห็นว่าฉันเหม่อลอย เลยบอกให้ฉันไปตามนายกลับมา แต่ตอนที่ฉันเดินไปถึงสะพานเสี่ยวไป๋ ฉันได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังมาจากในน้ำ มันเหมือนมีคนเรียกฉันอยู่…”
จางเฉียงเล่าไป ใบหน้าเขาก็ยิ่งเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “ฉันเลยยืนอยู่บนสะพานแล้วก้มลงไปดู แล้วหลังจากนั้นฉันก็เหมือนตกลงไปในน้ำ…ฉันสำลักน้ำไปสองสามที แล้วจากนั้นฉันก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย รู้แค่ว่าอยู่ดีๆ ฉันก็กลับไปที่ห้องพัก รู้สึกมึนหัวมาก เลยกินช็อกโกแลตของนาย แล้วก็รู้สึก
