ยเลือกจะเป็นศิษย์ของฉันก็ต้องทำต่อหน้าท่านปรมาจารย์ต้นสาย และในฐานะอาจารย์ ฉันก็ต้องแสดงฝีมือให้นายดูเหมือนกัน รออีกหน่อย ให้เจ้าสิ่งสกปรกที่ตามรังควานนายมาที่นี่ก่อน”
พูดจบ เขาก็หยิบคันเบ็ดขึ้นแล้วเหวี่ยงสายลงน้ำ ผมยืนอยู่ข้างหลัง ไม่พูดอะไรสักคำ ตอนนี้ในใจรู้สึกสับสนอย่างบอกไม่ถูก เพราะผมไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะต้องมาทำอาชีพเก็บศพ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยจริงๆ…
ดวงชะตาของผมอ่อนแอเหลือเกิน อายุสั้น ดวงอ่อน แถมยังแบก ‘สี่มหาเคราะห์’ ไว้บนตัว รวมถึงเรื่องของเสี่ยวอวี่ที่ในช่วงปีที่ผ่านมาได้เสียสละเพื่อผมมาตลอดอย่างเงียบๆ
ตอนนี้เธอเป็นอย่างไร เกิดอะไรขึ้นที่ทำให้เธอปกป้องตัวเองไม่ได้
นอกจากนี้ ยังมีเรื่องของจางเฉียง เพื่อนร่วมห้องของผมและอาจารย์วิชากายวิภาคที่เสียชีวิตไป พวกเขาตายอย่างปกติจริงหรือไม่
หัวของผมเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่สับสนอลหม่าน แต่ละคำถามถักทอซับซ้อนจนหาคำตอบไม่ได้
ผมยืนอยู่ด้านหลังอาจารย์ซ่ง มองเขาตกปลาอย่างเงียบๆ
เราไม่ได้พูดคุยอะไรกัน มีเพียงเสียงเหวี่ยงเบ็ดดัง “ฟู่ๆ” เป็นระยะ
ไม่ทันไร เวลาก็ล่วงเลยมาถึงเกือบห้าทุ่มแล้ว บริเวณท่าเรือเหลือเพียงผมกับอาจารย์ซ่งเท่านั้น
ริมฝั
