่งแม่น้ำยามค่ำคืนหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ ลมที่พัดผ่านมาบ้างเป็นบางครั้งทำเอาผมสั่นสะท้านไปทั้งตัว
แม้อาจารย์ซ่งจะนั่งหันหลังให้ผม แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาจะสังเกตเห็นว่าผมกำลังหนาวจนตัวสั่น…
อาจารย์ซ่งเอ่ยขึ้นว่า “ริมแม่น้ำมีพลังลบมาก นายพลังหยางอ่อน ระวังจะเป็นหวัด”
พูดจบ เขาก็โยนเสื้อคลุมตัวหนึ่งมาให้โดยไม่หันมามองผม แล้วหันไปเปลี่ยนเบ็ดตกปลาใส่ตะขออันใหญ่เบ้อเริ่ม จนผมอดสงสัยไม่ได้ว่าเขากำลังจะตกฉลามหรือเปล่า
ผมหนาวจริงๆ จึงหยิบเสื้อคลุมนั้นมาสวม พร้อมพูดขอบคุณว่า “ขอบคุณครับ!”
เมื่อใส่เสื้อแล้ว ความหนาวเย็นก็ลดลงไปบ้าง แต่ทันใดนั้นกลิ่นคาวปลาจางๆ ก็ลอยมากับลมแม่น้ำ กลิ่นนี้จางมาก แต่ก็ค่อยๆ เข้มขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อได้กลิ่น ผมถึงกับใจหล่นวูบ กลิ่นนี้มันเหมือนกลิ่นที่มาจากตัวจางเฉียงไม่มีผิด
ผมรีบมองไปรอบๆ แต่ในความมืดรอบตัว กลับไม่เห็นเงาของใครเลยแม้แต่คนเดียว ผมจึงรีบเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นตระหนกว่า “อาจารย์ซ่ง ผมรู้สึกเหมือน…เหมือนสิ่งที่ตามรังควานผมมันมาแล้ว…”
ผมพูดพลางกวาดตามองไปรอบๆ ด้วยความประหม่า…
อาจารย์ซ่งไม่แม้แต่จะขยับตัว เพียงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า “มาก็ดี รอทั้งคืนแล้ว”
กลิ่นคาวปลาเหม็นคล
