ะคลุ้งยิ่งขึ้นจนแทบอาเจียน จู่ๆ เสียงเย็นเยียบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังของผม “เจียงหนิง นายควรตามฉันไปได้แล้ว…”
เสียงนั้นทำให้ขนลุกซู่ ตัวผมแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมอง พบว่าจางเฉียง ผีจมน้ำที่รังควานผมยืนอยู่ห่างออกไปเพียงห้าเมตรโดยที่ไม่รู้ตัว เขายืนอยู่ด้วยใบหน้าซีดขาว เนื้อตัวบวมเป่ง น้ำหยดแหมะๆ จากตัวไม่ขาดสาย…
แต่ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง อาจารย์ซ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมกลับแค่นเสียงเย็นชา พร้อมทั้งสะบัดคันเบ็ดในมือ “ฟิ้ว!” เสียงเบ็ดตกปลาขนาดใหญ่เหวี่ยงผ่านอากาศไปทางด้านหลังของผม
ปลายตะขอขนาดใหญ่นั้นพุ่งเป็นเส้นโค้งในอากาศ และเกี่ยวเข้าที่ปากของจางเฉียงทันที
ยังไม่ทันที่จางเฉียงจะได้ตอบสนอง อาจารย์ซ่งก็สะบัดคันเบ็ดในมืออีกครั้งอย่างแรง ร่างของจางเฉียงที่ถูกตะขอเกี่ยวอยู่ก็ถูกเหวี่ยงลอยขึ้น “ตู้ม!” เขาถูกเหวี่ยงลงไปในแม่น้ำดังสนั่น
จางเฉียงดิ้นพล่านอยู่ในน้ำ เสียงครางต่ำ “อื๊อๆ” ดังออกมา พร้อมกับเสียงน้ำกระจาย “ซ่าๆ”
อาจารย์ซ่งคล้ายกับกำลังตกปลายักษ์ คันเบ็ดที่ถืออยู่ถึงกับโค้งงอ แต่ท่าทีเขากลับดูสบายๆ แค่แสยะยิ้ม ก่อนสะบัดคันเบ็ดอย่างใจเย็น เหมือนกำลัง ‘เล่นกับปลา’
