มากกว่าเล่นกับผี
ผมยืนอยู่ริมฝั่ง มองเหตุการณ์ด้วยความตกตะลึง “นี่จับผีแบบนี้ก็ได้เหรอ” ถึงตอนนี้ผมถึงเข้าใจว่า ตะขอเบ็ดขนาดใหญ่ที่อาจารย์ซ่งเตรียมไว้ ไม่ได้มีไว้จับปลายักษ์ แต่เตรียมไว้สำหรับจับผีนี่เอง…
ผมมองจางเฉียง ผีจมน้ำที่หลอกหลอนผมจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดกำลังถูกเย่อเหมือนปลาด้วยสายตาไม่เชื่อ แต่ในใจก็อดรู้สึกสะใจไม่ได้ ความอึดอัดที่กดดันผมมาตลอดหลายวันเหมือนถูกระบายออกในพริบตา
อาจารย์ซ่งที่ถือคันเบ็ดด้วยมือเดียวหัวเราะเยาะพร้อมพูดว่า “แรงดีนี่! ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าอวี๋หลงจัดการนายไม่ได้ แต่ถ้ามาติดเบ็ดฉันแล้วละก็ วันนี้นายจบเห่แน่!”
อาจารย์ซ่งยกคันเบ็ดขึ้นอย่างแรงอีกครั้ง “ฟิ้ว!” เสียงตะขอเบ็ดที่เกี่ยวอยู่กับจางเฉียงดังขึ้น ร่างของเขาถูกดึงขึ้นจากน้ำในพริบตา และ “โครม!” ร่างนั้นกระแทกลงบนฝั่งอย่างแรง
ทันทีที่ร่างของจางเฉียงตกลงพื้น ก็ปล่อยควันดำพวยพุ่งออกมา แต่ควันเหล่านั้นกลับจางหายไปอย่างรวดเร็ว
ผีจมน้ำที่เคยเป็นที่ครั่นคร้าม บัดนี้นอนนิ่งสนิทบนพื้น ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้อีกแล้ว ที่น่าตกใจคือ น้ำที่ไหลออกมาจากตัวเขาเป็นสีดำสนิท และภายในเวลาไม่นานบนพื้นก็มีแอ่งน้ำดำขนาดให
