ญ่
พร้อมๆ กับน้ำดำที่ค่อยๆ ไหลออกมา กลิ่นเหม็นคาวปลาและความเย็นยะเยือกที่เคยปกคลุมรอบตัวเขาก็เริ่มจางหายไปเช่นกัน
ผมยืนมองด้วยความตกตะลึง ขณะที่อาจารย์ซ่งหันมาถามว่า “นี่คือผีจมน้ำที่ตามรังควานนายอยู่ใช่ไหม”
ผมพยักหน้ารัวๆ พร้อมกับมองอาจารย์ซ่งด้วยสายตาชื่นชม “ใช่ครับ เขาคือจางเฉียง เพื่อนร่วมห้องของผม”
ในใจผมรู้สึกว่าอาจารย์ซ่งเก่งมาก เขาจัดการจางเฉียงได้อย่างง่ายดายและเด็ดขาดนัก!
อาจารย์ซ่งเห็นผมพยักหน้าแล้วจึงพูดต่อว่า “ผีจมน้ำตัวนี้ยังไม่กลายเป็นผีอาฆาต มีเพียงแค่ความอาฆาต ไม่มีพลังลบ ตอนนี้ฉันได้กำจัดความอาฆาตในตัวมันไปแล้ว อีกสักพักมันจะกลับสู่สภาพปกติ นายจะต้องถามมันว่ามันตายยังไง ให้มันรู้ตัวว่าตายไปแล้ว หลังจากนั้นฉันจะสอนนายส่งมันไปสู่สุคติ นายจะได้ทั้งช่วยปลดปล่อยมันและรับพรจากมันด้วย”
ผมได้ยินดังนั้น ใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นเต้นและประหม่า ผีที่เคยดูน่ากลัวถูกจัดการได้อย่างง่ายดายแบบนี้ อาจารย์ซ่งนี่ต้องเรียกว่าขั้นเทพจริงๆ
ผมตอบรับด้วยเสียงหนักแน่น “ครับ” ก่อนจะเดินตรงไปหาจางเฉียงด้วยความตื่นตัว ในขณะที่อาจารย์ซ่งยืนพิงคันเบ็ดสูบบุหรี่ด้วยท่าทีสบายๆ
ผมก้มลงมองจางเฉียงที่นอนนิ