้นที่ถนนไท่หาง แล้วลงตรงประตูหลังของโรงพยาบาลเขตสาม”
ทันทีที่พูดจบ คนขับก็ถามต่อด้วยความกระวนกระวายว่า “แล้ว…แล้วนายเห็นผู้หญิงที่อุ้มเด็กไหม พวกเขานั่งอยู่แถวไหน ใส่เสื้อผ้าสีอะไร”
ผมรับรู้ได้ถึงความตื่นเต้นในน้ำเสียงของเขา
ผมนึกย้อนไปถึงตอนนั้น ผู้หญิงคนนั้นกำลังป้อนนมลูก และมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเช้ามืดนี้เอง ภาพนั้นยังชัดเจนในความทรงจำของผม
“นั่งใกล้กับที่นั่งคนขับครับ แถวที่สอง ตอนนั้นในรถมีผู้หญิงอุ้มเด็กอยู่คนเดียว เธอใส่ชุดกระโปรงสีขาว และขวดนมที่ใช้ป้อนลูกเป็นสีเหลือง”
ทันทีที่ผมพูดจบ คนขับก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้อีกต่อไป น้ำตาไหลออกมาจนหยุดไม่ได้
รถจอดที่ป้ายหนึ่งพอดี หลังจากรถจอดสนิท ผู้โดยสารอีกสองคนลงไป ไม่มีใครขึ้นมาใหม่
ตอนนี้บนรถเหลือเพียงผมกับคนขับเท่านั้น
เขาฟุบหน้าลงบนพวงมาลัย ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก “ฮือ…ฮือ…ใช่เธอจริงๆ ใช่พวกเธอจริงๆ วันนั้นผมเป็นคนไปส่งพวกเธอสองแม่ลูกขึ้นรถเอง ขวดนมนั่นก็เป็นผมที่ซื้อให้ลูกสาว”
เสียงสะอื้นและคำพูดของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความคิดถึง…
คนขับรถร้องไห้สะอึกสะอื้นสักพัก จากนั้นเขาก็หยิบกล่องกระดาษออกมาจากกล่องเก็บของข้างๆ
