ท่าทางของเขาดูลุกลี้ลุกลน ผมเองก็ไม่รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร จึงได้แต่นั่งมองอยู่ใกล้ๆ
แม้ว่าผมจะไม่เคยเป็นพ่อหรือสามี แต่ผมรับรู้ได้ถึงความคิดถึงอันลึกซึ้งของเขาที่มีต่อภรรยาและลูก
ผ่านไปสักพัก เขาก็ควานหาของบางอย่างในกล่องกระดาษอย่างรีบร้อน ก่อนจะหยิบขวดนมสีเหลืองออกมา
ขวดนั้นดูเก่ามาก มีรอยขีดข่วนเต็มไปหมด แต่ลักษณะและรูปร่างของมันเหมือนกับที่ผมเห็นบนรถบัสสายลึกลับไม่มีผิด
ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ใช่เลย ใช่ขวดแบบนี้แหละครับ!”
คนขับรถจับขวดนมไว้ในมือ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงแฝงความเจ็บปวดว่า “นี่แหละ ขวดนมที่ผมเก็บกลับมาจากอ่างเก็บน้ำหลังเกิดเหตุ”
เขาหยุดไปเล็กน้อยก่อนพูดต่อ “หลายปีมานี้ผมพกมันติดตัวตลอด หวังว่าสักวันจะได้เจอพวกเขาอีก ถ้าเป็นอย่างนั้น ต่อให้ผมต้องตาย ก็ยอมอย่างเต็มใจ
“แต่มันผ่านมากว่าสิบปีแล้ว ผมได้ยินแต่คนพูดว่ารถบัสคันนั้นเคยปรากฏ แต่ไม่เคยเห็นเองเลย…น้องชาย ผม…ผมขอร้อง ช่วยผมหน่อยได้ไหม”
คนขับรถเบิกตากว้าง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“ช่วยเหรอครับ” ผมถามด้วยความสงสัย ใจหนึ่งก็คิดว่าตัวเองยังเอาตัวไม่รอด แล้วจะไปช่วยอะไรเขาได้
คนขับรถพยักหน้าด้วยท่าทางจริงจัง “ใ
