ช่ ผมเคยได้ยินมาว่า คนที่เคยขึ้นรถคันนั้น ไม่นานก็อาจจะได้เจออีก น้องชาย นายช่วยเอาขวดนมใบนี้ติดตัวไว้ ถ้าวันหนึ่ง นายมีโอกาสได้ขึ้นรถคันนั้นอีก นายช่วยบอกพวกเธอที ว่าผม…เฉาเมิ่ง…คิดถึงพวกเธอมาก…คิดถึงมากจริงๆ”
คำพูดไม่กี่คำของเขา แต่กลับติดขัดเหมือนจะพูดไม่ออกหลายครั้ง
จริงๆ แล้วผมไม่อยากรับ แต่เมื่อเห็นเขาเศร้าเสียใจขนาดนี้ และขวดนมใบนี้ก็เหมือนเป็นสิ่งเดียวที่ยึดโยงชีวิตเขาไว้ เป็นทั้งความหวังและความฝังใจของเขา
สุดท้ายผมก็พยักหน้ารับปาก...
ช่วงนี้ผมโชคร้ายมาตลอด ออกจากบ้านก็เจอแต่ผีอยู่เรื่อย คิดไปคิดมาถ้าวันหนึ่งผมได้เจอรถบัสคันนั้นอีก บางทีอาจช่วยทำตามความปรารถนาของคนขับรถคนนี้ได้ และถือว่าเป็นการสร้างบุญกุศลให้ตัวเองด้วย
จู่ๆ ก็มีเสียงบีบแตรดังมาจากด้านหลัง เป็นรถบัสคันอื่นที่กำลังจะเข้าป้าย
รถคันที่เรานั่งจอดอยู่นานพอสมควรแล้ว คนขับจึงรีบสตาร์ตรถและขับออกจากป้าย
ในขณะที่เขาขับรถไป เขาหันมาถามผมว่าจะไปที่ไหน และบอกว่าผมเคยขึ้นรถบัสสาย ‘330’ มาก่อน นั่นอาจหมายความว่าช่วงนี้โชคของผมคงไม่ดีนัก เขาเตือนให้ผมระวังตัว และอย่าไปในที่อันตราย
เขาพูดถูกทีเดียว ช่วงนี้ผมโชคไม่ด
