ฟเขียว และไม่มีการจอดแวะเลยแม้แต่ครั้งเดียว…
ด้วยหัวใจที่ระส่ำ ผมเฝ้าลุ้นจนกระทั่งประมาณสิบสองหรือสิบสามนาทีต่อมา รถบัสก็จอดสนิท
ไม่ไกลจากจุดที่เราหยุดก็คือโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สามของเมืองซานเฉิง
“แกร๊ก” เสียงประตูเปิดออก
คนขับรถหันศีรษะมาทางผม พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “น้องชาย ถึงแล้ว รีบไปเถอะ!”
ผมชะงักไปเล็กน้อย
แม้ใบหน้าของคนขับจะซีดขาว แต่ท่าทางจริงใจของเขากลับทำให้ผมรู้สึกสะเทือนใจ
ตอนออกมา คนที่ยังมีชีวิตไม่ช่วยเราเลย แต่สุดท้ายกลับเป็นคนตายที่ยื่นมือมาช่วย
ผมพยักหน้าตอบเบาๆ ก่อนประคองลุงอวี๋ลงจากรถ
เมื่อเท้าสัมผัสพื้นและรู้สึกถึงความมั่นคงใต้ฝ่าเท้า ผมจึงตะโกนกลับไปหาเขาด้วยความรู้สึกซาบซึ้งว่า
“พี่ครับ ขอทราบชื่อด้วย ผมจะเอาค่าโดยสารไปให้”
คนขับเพียงแค่โบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอก”
พูดจบ ประตูรถก็ปิดลง เขาขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อได้เห็นภาพนั้น ผมถึงได้เข้าใจว่า นี่ไม่ใช่โชคร้าย แต่มันคือโชคดีต่างหาก...
ผมมองป้ายทะเบียนรถและเส้นทางที่รถบัสเพิ่งจากไป
รถบัสสาย ‘330’ หมายเลขทะเบียน JK7231
รถบัสเลี้ยวหายไปหลังมุมถนน ทิ้งไว้เพียงความเงียบ ผมจำตัวเลขนี้ไว้ในใจพลางคิดว่า คง
